მელამუნება ფანტელი თოვლის,
ფიფქების ნაზი თოვა,
და სიყვარული გრძნობათა მოვლის,
ალბათ, სულ მალე მოვა.


ნათელი ღამის, იდუმალ სივრცეს,
თოვლის ფიფქები ამკობს,
უკიდეგანო ცის დასალიერს,
თოვლის სიწმინდე ათბობს...


უბერავს ქარი, რაღაც გრძნეულად,
და თოვლის ფიფქებს, სახეში მაყრის,
და თვით, სამყაროც გამორჩეულად,
თოვის წინაშე,თავს ნაზად დაჰხრის.


და სისპეტაკე, თოვლის სისოვლის,
შემოიჭრება გულში მალულად,
და ვით, სიწმინდე ის სვეტიცხოვლის,
მოეფინება  სულსა  ძალუმად.


უთვალავ ფერთა, საოცარ ქროლამ,
ნავსაყუდელი ჩემს გულში ჰპოვა,
უსაზღვრო დროის ატეხილ რბოლამ,
ფიფქები ჩამოთოვა.....


მალე ზამთარი გავა,
და გაზაფხული მოვა,
გულში დარჩება ხსოვნა,
ფიფქების ნაზი თოვა.