რა ემართებათ ჩვენს სურვილებს,
როცა ვნებდებით,
როცა ვეცემით და აღარ გვსურს ისევ წამოვდგეთ,
საით მიდიან მოდრეიფე აისბერგები
ვის მლაშე წყლებში, ან პორტებში ეხეტებიან?
სად მიაქვთ ჩვენი სიზმარ-ცხადი-
გამობმული ნატვრაზე ღუზა,
უოცნებოდ საით მივდივარ
მე აყოლილი ქარის ფორიაქს თეთრი ფრანივით?!

არის რაღაცა ამ ლტოლვაში, ამ სვლის სურვილში.
მიმართულება სულერთია და უფრო მეტიც,
ზედმეტია განსაზღვრულობა.
იცი, ქარებსაც ეშინიათ ქარის ჩრდილების,
მე, მით უმეტეს. ჩრდილების დევნას
მირჩევნია ქართან კამათი.
(.მიზეზია ალბათ მთავარი) ამიტომ წავალ.
თან წავიღებ ფრთათეთრ შროშანებს,
საღამურზე გადაშლილს ნაზად,
ფილა-ფილა წავშლი ნაკვალევს
და როცა ნახავ, მიხვდები, რომ ფერი დაკარგეს
ნივთებმა და თუUრაიმე დარჩა
მხოლოდ ,,იყო”, ანდა ,,დამთავრდა.”
მითხარი: ,,დარჩი”.

ეს სიტყვა იყოს ერთადერთი საგზალი ჩემი,
რომ გულისცემა გავიგონო ქარის ხმაურში:
მე მიცემს გული!
მე მიცემს გული!
მე მიცემს გული!
დავიჯერებ თეთრი ფრანი ვარ,
შროშანებით მორთული ფრანი
და მზისკენ მიმაქვს ძვირფასი ძღვენი,
შენი სუნთქვით გამთბარი გული.
მითხარი:,,დარჩი”.