ნაძვის ტოტები ცეკვავენ ტანგოს,
ვაშლის კვირტები ფაქიზად ცვივა,
სიო ცდილობს რომ ბუნებას არგოს,
ნაზად ნავარდობს და აღარც ცივა.

ზეცის კამარას ფერმკრთალად მოსავს
გალაღებული ტალღები ღრუბლის,
აღარ ვარ მიწის, მე ვგავარ ფრთოსანს
და ეს წამები წრფელ გრძნობებს უდრის.

ჭრელი სამყარო ჩემია მარტო,
არც გაიფიქროთ წამართვას კაცმა,
ახლა სპეტაკს და ზეციურს ვნატრობ,
ამის დაკარგვა კი მიღირს ჯვარცმად!

ნაძვის ტოტები ცეკვავენ ტანგოს,
ვაშლის კვირტები ფაქიზად ცვივა,
მინდა ბუნებამ გრძნობები ქარგოს,
მე სიყვარულის გრიგალით მცივა...