ის მინარნარებს სილამაზეში, როგორც ზრდის ღამე
თავის ჰორიზონტს – უღრუბლო კლიმატს და ზეცას აფენს;
უკუნს და ნათელს დაითითოვებს მისი სილაღე
და შეგაფეთებს მის ღრმა თვალებში თვითეულ ასპექტს.
შერბილებულს კი, ამგვარად ნაზს და მის ამ სინათლეს
სამოთხეც ვერ სცნობს ზეცის მნათობად და უკუაგდებს.

ერთი ჩრდილით ზრდის ფონს, თუ მას სხივით ნაკლებს ხდის ერთით,
მის უსახელო სიქველეს არღვევს, ახშობს ნახევრად,
თითქოს ყორნების აზვირთულ ტალღას არხევს ტოტ-მხრებით
და ნაზ სინათლეს მოირგებს სახის შარავანდედად;
სადაც არ ღელავს გამოსათქმელად ტკბილი ფიქრები,
რა ანკარაა მათი სავანე, ძვირი რამდენად...

და მის ამ ღაწვებს, და მის ამ წარბებს – მიმიკურ სცენას
– ასეთი წყნარი, ასეთი მშვიდი, მეტყველი მრავლის
ღიმილი ავსებს, რომელმაც სძლია სხვა ტონთა ფენას,
ნორჩ ნაოჭებში ვკითხულობ ამბავს – სიქველით გავლილს,
და გონებასაც ქვეშევრდომებთან მშვიდობა ნებავს,
და სიყვარულსაც, მისსავე გულში უმანკოდ აღზრდის.




She walks in beauty, like the night
Of cloudless climes and starry skies;
And all that's best of dark and bright
Meet in her aspect and her eyes:
Thus mellowed to that tender light
Which heaven to gaudy day denies.

One shade the more, one ray the less,
Had half impaired the nameless grace
Which waves in every raven tress,
Or softly lightens o'er her face;
Where thoughts serenely sweet express
How pure, how dear their dwelling place.

And on that cheek, and o'er that brow,
So soft, so calm, yet eloquent,
The smiles that win, the tints that glow,
But tell of days in goodness spent,
A mind at peace with all below,
A heart whose love is innocent!


P.S. დიდი მადლობა ოთარ ცისკაძეს იდეის მოწოდებისთვის!