თეთრი ღამეების ხათრით,
შავ-თეთრ განთიადებს ვხატავ.
მახრჩობს უთქმელობის თევზის
ყელში გაჩხერილი ფხა და
უნდა გადავახტე ყოველ
ხელში შეჩეჩებულ დღესაც,
უნდა გავიყოლო თრევით
მთვარის ღამეული კვნესა.

დღეს კი მზერის მიღმა ბაღი
ვალად მოთმინებას მადებს -
ვხედავ ხეტიალით დაღლილ
ძველი პოეტების ლანდებს.

ჰოდა თევზის სათქმელს ალბათ
ამბობს გაჩხერილი ფხა და
სიტყვა შემაჩეჩეს ყალბი -
ვდგავარ, უთქმელობებს ვხატავ!



13.12.2011 წელი.
თბილისი, ღამე...