სადღაც წარსულში გაფრენილა ბედნიერება
და უშენობა ჩემს ცხოვრებას დაბედებია,
სული უსაზღვრო სიყვარულით ატირებულა,
ჩემი გრძნობები არასოდეს დაბერდებიან.
სასოწარკვეთილს მომავალი თვალებში მიმზერს,
უკიდეგანო ზეცას ისევ დარდი ეწვია,
ფერთა სივრცეში უშენობა აცრემლებულა
გულს და გონებას სისხლისფერი ისევ შერწყმია...
სადღაც წარსულში შენ ხომ მაინც ჩემი იყავი
შენს თბილ მკლავებში ხომ მიგრძვნია მაინც სიმშვიდე
ოდესღაც მაინც ხომ ვცხოვრობდით ერთი ცხოვრებით...
ერთად ვიქნებით თავს მე მხოლოდ ამით ვიმშვიდებ.