რითმა დაეკარგა სიმფონიას,
შეშლილი დირიჟორი ისევ იქნევს ხელებს...
თითქოს ვიტრაჟები შავში გადასულა,
გემოც დაეკარგა ფერებს.
აი, მსახიობებს ტექსტი ავიწყდებათ,
სიცილმა აიტანა დარბაზი,
ყველა სახარება ქუჩაში დავტოვეთ,
ისევ ავაშენეთ არმაზი
აგერ ჩვენი აწმყო აღარ გვინდა,
ქექვა გადავწყვიტეთ წარსულის,
ხატების კუთხესთან დავტოვეთ წმინდანები,
რადგან კერპები გვაქვს ავსულის.
ბოღმით ავსილები ღვინოს მივეძალეთ..
ურნასთან დავტოვეთ ამბიცია...
სადღეგრძელოს ვამბობთ ყველა ნაირნაირს,
ვიცავთ ზედმიწევნით ყველა ტრადიციას.
უკვე მერამდენედ ღმერთი ვახსენეთ და
მაინც ვიღრინებით პაუზის დროს მასზე,
თამადა ღვინის სმით უკვე გამოძღა და
თავი დაუდვია ღვინის სასმელ თასზე.
სუფრასთან თითქოს ღორებს ვემსგავსებით,
-ყოფნა რომ სიამოვნებთ გუბეში,
მეგობარს მეგობრის სითბო რომ დასჭირდა,
სხვა რამე დაახვედრეს უბეში.
ყოველდღე რაღაცას ვიმიზეზებთ,
ველით საჩუქრიან მნახველებს,
ამის შემხედვარე გული მერევა და
"ქართულ სიბინძურით" მახველებს.
რწმენა მენანება დასაკარგად,
ხალხი მენანება ურჯულოდ,
მე გეტყვით ქართულ რეალობას:-
-კაცი აღარ ფასობს უფულოდ.
ვენა დავუსერე საქართველოს,
ბოღმა წამოვიდა ვენიდან,
აქამდე მეც რიგითი ვიყავი და
შეცვლა გადავწყვიტე დღეიდან