ოფლში დავცურავ სანაპიროზე,  ჩემს ძველ, ყვითელ ნოუტბუქთან
ერთად
და კვლავ საწოლში ვწერ,
როგორც გასულ
წელს.
ექიმი მინახულებს
ორშაბათს.
"დიახ, ექიმო, სისუსტე ფეხებში, თავბრუს ხვევა, თავის
ტკივილები და ტკივილი
ზურგის არეში."
"ხომ არ სვამთ?" მკითხავს ის.
"ასრულებთ
ვარჯიშებს? იღებთ
ვიტამინებს?"
ვფიქრობ, უბრალოდ სიცოცხლისგან
ვარ ავად, ნელ–ნელა ვაკლდები ყველაფერს,
თუმცა ესეც სიახლის ცვალებადი
ფაქტორებია.
იპოდრომზეც კი,
ცხენებს ვუყურებ მორბენალთ
და ესეც მეჩვენება
ყოველგვარ აზრს მოკლებული.
ადრე წამოვედი, ფსონის დადების შემდგომ,
მიმდინარე გარბენებზე.
"მიდიხართ?" მეკითხება სასტუმროს
კლერკი.
"დიახ, მომწყინდა,"
ვპასუხობ მას.
"თქვენთ თუ თვლით, რომ
გარეთ მოსაწყენია" ის მეუბნება მე, "მაშინ თქვენ უნდა
" დაბრუნდეთ აქ."
ჰოდა, მეც აქ ვარ
გამაგრებული, ბალიშებთან მეომარი
კვლავინდებურად,
უბრალო მოხუცი ტიპი,
უბრალო მწერალი,
თავისი ყვითელი
ნოუტბუქით.
რაღაც
დაიარება
იატაკზე
და
მიახლოვდება...
ო, ეს მხოლოდ და მხოლოდ
ჩემი კატაა,
ამჯერად.






washed-up, on shore, the old yellow notebook
out again
I write from the bed
as I did last
year.
will see the doctor,
Monday.
"yes, doctor, weak legs, vertigo, head-
aches and my back
hurts."
"are you drinking?" he will ask.
"are you getting your
exercise, your
vitamins?"
I think that I am just ill
with life, the same stale yet
fluctuating
factors.
even at the track
I watch the horses run by
and it seems
meaningless.
I leave early after buying tickets on the
remaining races.
"taking off?" asks the motel
clerk.
"yes, it's boring,"
I tell him.
"If you think it's boring
out there," he tells me, "you oughta be
back here."
so here I am
propped up against my pillows
again
just an old guy
just an old writer
with a yellow
notebook.
something is
walking across the
floor
toward
me.
oh, it's just
my cat
this
time.