მტერს სიკეთით მოვერიე,
საკუთარ თავს–უარით
და მერცხლების დამყვებოდა გუნდი,
ჯაგიანში ვკრეფდი იებს,
ცრემლად ვწვიმდი და უარეს
შემთხვევაში უსაშველოდ ვდუმდი.

მტერთან არ დავაგვიანე
მისართმევი გობითა,
თავს კი ისევ გამეტებით ვებრძვი,
გეფიცები, ამ იარებს
სამსხვერპლოზე მოგიტან,
დაიფარე, ღმერთო, შენი კერძი...

ყველა კარი ჩაურაზე,
მტრობა თუ ხელიწიფა,
ნუ აავსებ შურითა და ბოღმით,
დამაბრუნე ჩემს კერაზე,
ამაყვავე მიწითა,
სისხლის ნაცვლად ოფლით გასაპოხით!...