მიყვარს სითბო მეგობართა,
-რომ აცხუნებს და რუჯავს სულს...
რომ ისრუტავს მათი კალთა
ძნელბედობის მძიმე წარსულს.

რომ ანელებს სევდის ქარბუქს
მარადმწვანე ხელ-ტოტები,
რომ მინთებენ გულში პატრუქს
და სინათლეს ვეტოლები.

მათგან მარად რომ ანათებს
- გულს იმედი დანანთები,
მათი ისე ბევრი მმართებს...
მათ კი ჩემი - არაფერი!