ზეცა აღმართი და სუნთქვა  კაბადონი,
სიზმარს სხეულიდან ხელით დავიფერთხავ,
მთვარემ
გაიკეთა
ლურჯი "აბადოკი"
და ცის ნასახლარზე ჩუმად ჩაიფერფლა.

იდგა უშენობა, როგორც კამელია,
მერე თავჩახრილი სადღაც ნისლებს გაყვა,
ახლა ყველაფერი ისე ამერია
შენ კი ჩემო თამო, მაინც ნიანგს გავხარ.