ყოველთვის,  როცა  შემოდგომა
მენატურე  ქალივით  დინჯად
იხდის  სამოსს და  ბედავს  ლოცვას,
შემოდის  ჩემში  სინანული_მაგდალინელი
და სენი_სევდა,
სევდა,  რომელსაც  ნოემბერი  ქარდაქარ  იხდის 
და  ტოვებს  კართან,
კართან  კი უკვე,  რა ხანია,  არავინ  იცდის,
მხოლოდ ღამე  თუ  ამუნათებს  შემთხვევით  გამვლელს
და  ჩუმი  შიში  აყოლია  ქარის  ფორიაქს...

მე  მიყვარს  ქარი,  თვალღია  და  უძირო  ღამე,
ჩემი  სარკმელი_გამჭვირვალე
და  დედამიწა,
სადაც,  ვიცი,  მრავალჯერ  ვცოდე,
და მე არ მინდა  ავიფარო  სახეზე  ჩადრი,
მე  ველი  სტუმარს,
თავსასთუმლად  ვუდებ ბიბლიას,
ვუთბილავ  ფეხებს
(ნელსაცხებელს  ნარდის  სუნი  აქვს),
და  ცრემლებს,  როგორც  წამოცდენილ 
შემთხვევით  სიტყვებს  მუჭებში  ვმალავ...

მე  ვტირი,  რადგან  ნელსაცხებელს  ნარდის  სუნი  აქვს
და  ქარი ფარდას  უგზო-უკვლოდ  მიაფრიალებს
და  მეც  მივყვები აყოლილი  ქარის  ფორიაქს
თეთრი  ფრანივით  საოცნებო  მირაჟისაკენ,
მე  ვტირი,  რადგან...
ყოველთვის,  როცა  შემოდგომა 
მენატურე  ქალივით  დინჯად
იხდის  სამოსს  და  ბედავს  ლოცვას,
შემოდის ჩემში  სინანული_მაგდალინელი
და  სენი_სევდა
საცალფეხო ბილიკებივით
                                                შენით
                                                      შენამდე...