გაფუჭებული კბილივით ვერ ვთმობ
მტკივან სულს. ძვლებზე ვუმაგრებ ფესვებს.
ვებღაუჭებით: მე - მას, ის - ჩემს ხორცს,
- ასე ვუახლებთ იმედსაც ნერვებს...

ეს ცხოვრება კი, როგორც დანტისტი,
თითქოს მამშვიდებს: -"სულში ჩირქია!",
მე კი, სულელი და მიამიტი...
ვზივარ და ვუცდი ჩემს მკვლელს - პირღია.