თქვენ, მიმავალნო ჩემს მიღმა მალვით,
თქვენ, სხვის საეჭვო ჯადოს რომ ეტრფით,
– ო, რომ იცოდეთ, რამდენი ალი,
რამდენ ამაო სიცოცხლის ხვედრით

მიმოფანტულა და გმირთა მტვერი
შემთხვევით ჩრდილებს ადევს ჩურჩულად...
და გულსაც ფერფლად, ცეცხლი წვავს მწველი
– ტყვია, რომელმაც დამაუძლურა.

ო, ღამით მფრენნო მატარებლებო,
სადგურში სიზმრის ჩამოსვამთ მგზავრებს.
თუმცა მაშინაც ვიცოდი თქვენ რომ
ვერ შეიცნობდით – თუნდაც ჩემს აზრებს

– რატომ გამოვთქვამ მოკლედ და მკვეთრად
და თუთუნივით ვახვევ მის კვამლში,
– მას, თუ რამდენად ბნელი მაქვს სევდა
ჩემს ქერათმიან – ოქროსფერ თავში.




Вы, идущие мимо меня
К не моим и сомнительным чарам, —
Если б знали вы, сколько огня,
Сколько жизни, растраченной даром,

И какой героический пыл
На случайную тень и на шорох…
И как сердце мне испепелил
Этот даром истраченный порох!

О летящие в ночь поезда,
Уносящие сон на вокзале…
Впрочем, знаю я, что и тогда
Не узнали бы вы — если б знали —

Почему мои речи резки
В вечном дыме моей папиросы, —
Сколько темной и грозной тоски
В голове моей светловолосой.