ცარიელი დგას მისი სახლი და გულიც ძველი აქვს ანტიკვარტივით,
ჩრდილებით აღვსილს ყველა კარიდან, ცრუ ექოც ავსებს ყალბი სატირით.
ვერავინ იხსნის და ცდილობს მაინც, ტაატით თითთა ვინმეს ცდუნებას,
რაც ბრმა თითების ხაფანგს ფოლადის, არ ძალუძთ მათი შენარჩუნება.
და როცა ადრე, ხელები კაცთა, ალერსად თქმული და ვარდივით გარყვნილს...
როცა ალერსის დასდევდა განცდა, როგორც კოლიბრი შერჩება ყვავილს:
გვირგვინისებრად შეეძლო მაშინ, მოერგო თავზე ბედთა ძაფები
– თმაში ჩაეწნა, ტკბილ ხელთა შარში გახვევდნენ ყველას ამორძალები.
თითქოს სარკე სცნობს მის სიფერკმრთალეს, ან სულაც ვერ სცნობს მის ამ ზმანებას,
სიზმრად აღზევდა – ოცნების მხარეს, – სხვას ენათხოვრა ფერისცვალება
და აღზევებულს, მის ამ სინაზეს, ასე ნაზი თმის გვირგვინი ამკობს.

გულდატყვევებულს სტანჯავს სიბრმავე, ნორჩი თვალებით დაეძებს სატრფოს.
მთელი არსით გრძნობს მის არსებობას, მის ამ არომატს ისუნთქავს ხარბად,
მთელი სხეულით გრძნობს უმწეობას, მისი ცხოვრება ვერ ასცდა ხაფანგს.



Her house is empty and her heart is old,
And filled with shades and echoes that deceive
No one save her, for still she tries to weave
With blind bent fingers, nets that cannot hold.
Once all men’s arms rose up to her, ‘tis told,
And hovered like white birds for her caress:
A crown she could have had to bind each tress
Of hair, and her sweet arms the Witches’ Gold.
Her mirrors know her witnesses, for there
She rose in dreams from other dreams that lent
Her softness as she stood, crowned with soft hair.

And with his bound heart and his young eyes bent
And blind, he feels her presence like shed scent,
Holding him body and life within its snare.