თბილისის ქუჩებს
ახლა მხურვალე ცრემლები აწვიმს,
ყველამ დაგვტოვა,
ღმერთის წინაშე ორნიღა დავრჩით.
შენ ჩემი და ხარ
მე კი შენი ძმა- უბრალო მგზავრი
და შლი ძველ ქოლგას,
თავსხმას მარიდებ, მეძახი - ძამი,
არ გამიცივდე!..
თან წვიმის წვეთებს სახეზე მაყრი.
სანამ მივაღწევთ
ჩვენს დიდ სახლამდე, შევყოვნდეთ წამით!
სანამ დამარცვლავ
კიბეს- ერთი და... ორი და... სამი...
და სანამ დედა
შეშის ღუმელთან მოგვიტანს ჩაის,
ანი, დავკეცოთ
ახლა ქოლგა და უფალს შევთხოვოთ,
თავისი კალთა
გადმოგვაფაროს მე და შენ, ამინ!