ისევ ფიქრები მაქვს არეული,
სევდიანი ცრემლებით ვარ გაწვიმებული თეთრ ფურცლებზე.
ისევ ღამე ახვევია საქართველოს,
მე კი დავცქერი განათებულ,
მიძინებულ
და ცოდვებით სავსე ქალაქს.
ირგვლივ სიჩუმე ისმის,
ქუჩებია ცარიელი,
მეც ჩუმად ველოდები მზის ამოსვლას,
მაგრამ ამ ღამემ იმდენ ხანს გასტანა,
რამისაა აღარ დაველოდო გათენებას,
თუმცა ლოდინი მიღირს,
მე დღეს პირველად ველოდები მზეს...
მზეს,
რომელიც მრავალი წელია არ ამოსულა საქართველოს თავზე.
მე უბრალო მგზავრი ვარ ამ ცხოვრების,
რომელმაც ვისწავლე ლოცვები,
ვისწავლე პატიება,
რომელიც დავიკარგე დროში და ღამეში,
მაგრამ იმედი,
რომ საქართველო გაბრწყინდება არ დამიკარგავს.
მე მჯერა, რომ
"დრო" დაგვაფასებს და საქართველო გაერთიანდება.