გყავდეს დავითი,
თამარი, საბა,
გყავდეს შოთა
და გყავდეს ილია...
რა ადვილია იყო ამაყი,
იყო ქართველი რა ადვილია...
დაწერილია ყველა სტრიქონი –
მზისა და მიწის,
დღისა და ღამის,
მერანის ფრთებით როცა მივქროდი,
გადავიარე ცხრა ზეცა ლამის,
ამეკვიატა ფიქრი იმაზე –
გრიგალი ვარ თუ ცხოვრების ჩქამი...
ამეკვიატა ფიქრი იმაზე –
მერმისი ვარ
თუ წარსულის წამი...
ამ უკუღმართმა ბედმა ტიალმა
გადამავიწყა წმინდა ლოცვანი,
გადამავიწყა ჩემი ანკარა – სიტყვა,
ქებული ასიათასჯერ!
ეს არ მაკმარა,
სისხლი თაკარა გველეშაპს ასვა
მიმკვდარს მაჯაზე...
ეს ეცოტავა, ვეღრ დაალპო,
მიწა ნაჟღენთი სისხლის წვეთებით,
ვერ შეუცვლიდა შედლუხს კალაპოტს,
გამოანათა შიშმა ფეთებით...
და ხატმა წმინდამ,
ხატმა უფლისამ,
ჩამოიარა ლოცვით, ვედრებით...
განრისხა ბრკე და მიწას მცოცავნი,
ისმის ოსანა, იქმნა ნათელი,
და რა ძნელია იყო ილია,
და რა ადვილი იყო ქართველი....