ეხლა სულ სხვა ვარ, ქარიშხალი მიკოცნის თითებს
დრო ეჭიდება გულის ძარღვში მომწყვდეულ ვარამს,
რომელიც შენს ხმას მეწყერივით თავისში ითრევს
შენს თითოეულ გამოხედვას, სხეულში მალავს..
და მაშინ, როცა მიუყვები შინისკენ მარტო
გაქცვეთილ ქალაქს, რომელშიც მე ვარ
ყოველი ტოტი, ქარი თუ თოვა...
საბანში ვწევარ და ვიცი ამ წელს ქარბუქი მოვა.
დიდი ხნის წინათ მეძინა შენთან,
რადგან სიბნელის მაფრთხობდა შიში,
რომელიც ეხლა ზეციდან ღვენთავს
და წვიმის უცნობ დაფლეთილ შიშინს
აოცებს შენში ჩამდნარი დარდით..
უსაზღვრო დარდით, ორბიტებს მიღმა
რომ სტკივათ ხელებს, რადგანაც ხშირად
უამრავ ნიღაბს, ათასგვარ ფერებს,
ღამეებს, ხშირად თავზე რომ ითევს
დაცლილი ნისლი, არ თხოვდლი სახლს
და არ თხოვდი კარავს,
ეხლა მეც სხვა ვარ, ქარიშხალი მიკოცნის თითებს
დრო ეჭიდება გულის ძარღვში მომწყვდეულ ვარამს.