ბოლოა სიტყვა, არაფერი ითქმევა მეტი,
თუმცა აქამდე უამრავი ითქვა და მოხდა
მე კი დამაკლდა ყველაფრიდან სისხლივით წვეთი
და ველოდები ჩემ სიბერს ჩემსავე ქოხთან.

მასხარასავით მორთულია ამიდნი თითქოს,
ბავშვდაკარგული დედისავით ვეღარ გრძნობს ქარი,
რომ თებერვალიც გავიდა და მოვიდა სითბო
თუმცა სხეულში ზამთარი და სიცივე არი.

შენ მეტყვი მერე, დაიღალე ჩემი ქმედებით,
რომ ამ სიგიჟის დასასრული მაინც არა ჩანს,
რომ პოეზიას მარტოდ მარტო ფეხში ვედები
და მევე ვუწერ ჩემ საკუთარ ლექსებს განაჩენს.

მერე კი ქუჩა დაიღლება ჩემი ყურებით
და მაწანწალა ქარს მომიქსევს და ამის მერე,
ჩაძინებული თვალებივით დავიხურები
დაიხურება, ყველა ლექსი რაც კი დავწერე.

და თუმცა ყველა ვერ გაიგებს რას ვამბობ ახლა,
ჩიტები ხეებს უკეთებენ ფოთლის ნაწნავებს
მე კი შევყურებ ჩემ სიბერეს კვამლივით მაღლა
კვამლივით, სადაც ჩემ საკუთარ ლექსებს დაწვავენ

ისინი, ვისაც ყველაფერი ესმით, იციან,
მერე კი უკვე აღარ ღირდა სიბერე მოსვლად
რადგან გავეცი, რაც არასდროს არ გამიცია,
ჩემი ლექსები მონათლული ერეტიკოსად.