სიკვდილს უფრო მეტი სიკვდილი სურს და ქსელებით ივსებს თავს:
მახსოვს მამაჩემის ავტოფარეხი, ბავშვობაში
რომ ბუზების ნეშთებისგან ვასუფთავებდი
ფანჯრებს, რომლის მიღმაც ცდილობდნენ გაქცევას –
მათი წებოვანი, საშინელი, ვიბრაციული სხეულების
ყვირილი, როგორც მუნჯი და გიჟი ძაღლების ყეფა მინის წინააღმდეგ,
რომლებსაც მხოლოდ ტრიალი და კრუნჩხვა დარჩენოდათ
იმ უსაზღვროდ გრძელ წამში, ვიდრე ჯოჯოხეთი ან სამოთხეა
განთავსებული, სასრულთა სასრულის მიჯნაზე.
შემდეგ კი, ობობა რუხი სოროდან
ნერვიულად წარადგინდა ხოლმე თავს,
აჩონჩხილი ნაწილებით
ჩამოეკიდებოდა,
სრულიად გაუაზრებლად
და მერე კი სრულიად გააზრებულად –
რაღაცა ძალა გზავნიდა დაბლა, თავისი ქსელით,
სველი ქსელით,
პირდაპირ სუსტად მობზუილე, პულსირებად ფარისკენ;
სასოწარკვეთილი იქნევდა (ბოლოჯერ) თმიან ფეხებს
მინის წინააღმდეგ,
იქით, სიცოცხლისკენ, მზისკენ,
სითეთრეში გახვეული;
თითქმის ისევე, როგორც სიყვარულში.
ობობა ჩუმად წოვდა და 
წოვით ივსებდა თავს
ჯერ კიდევ ცოცხალი არსებით;
რომელიც ზურგზე ფართხალებდა
და თავისივე სისხლით ხატავდა
მისგან გადმოღვრილ სამყაროს,
რა დროსაც ჩემს ტაძარში გაისმა ყვირილი,
და მე ვისროლე ცოცხი მათ წინააღმდეგ:
ობობა – მოდუნებული ობობის მრისხანებით
კვლავ თავის ნადავლზე ფიქრობდა
და მოტეხილ ფეხს აქანავებდა.
ბუზი ძალიან მშვიდად იყო;
ბინძური გორგალივით ჩანდა ცარცის თეთრ ფონზე;
მე შევაზანზარე დამარცხებული მკვლელი
და ის, გაღიზიანებული და დაკოჭლებული
მიადგა რომელიღაც ბნელ კუნჭულს,
მე აღვკვეთე მისი ზანტი მოქმედება
და მისი კრუნჩხვა, როგორც გატეხილი გმირის
და ცოცხით დავუმტვრიე ფეხები,
თავს ზემოდან
რომ აქანავებდა
და მიყურებდა,
მიყურებდა თავის მტერს
და ღირსეული სიკვდილით კვდებოდა
ხილვადი ტკივილის გარეშე.
უბრალოდ მიხოხავდა პირუკუ,
ნაწილ–ნაწილ
და არაფერს ტოვებდა უკან
ვიდრე მისი წითელი შიგთავსი
გასკდებოდა
როგორც გაცხადებული საიდუმლო.
და მე გავიქეცი როგორც ბავშვი,
რომელმაც ღვთაებრივი მრისხანების ნაბიჯი გადადგა,
უკან; მარტივ და ბრწყინავ მზესთან,
გაოცებული,
რადგან სამყარო კვლავ
მიღიმოდა და განაგრძობდა ბრუნვას.
ნუთუ ვერავინ დაინახა,
ან შენიშნა ჩემი დანაშაული.




death wants more death, and its webs are full:
I remember my father's garage, how child-like
I would brush the corpses of flies
from the windows they thought were escape-
their sticky, ugly, vibrant bodies
shouting like dumb crazy dogs against the glass
only to spin and flit
in that second larger than hell or heaven
onto the edge of the ledge,
and then the spider from his dank hole
nervous and exposed
the puff of body swelling
hanging there
not really quite knowing,
and then knowing-
something sending it down its string,
the wet web,
toward the weak shield of buzzing,
the pulsing;
a last desperate moving hair-leg
there against the glass
there alive in the sun,
spun in white;
and almost like love:
the closing over,
the first hushed spider-sucking:
filling its sack
upon this thing that lived;
crouching there upon its back
drawing its certain blood
as the world goes by outside
and my temples scream
and I hurl the broom against them:
the spider dull with spider-anger
still thinking of its prey
and waving an amazed broken leg;
the fly very still,
a dirty speck stranded to straw;
I shake the killer loose
and he walks lame and peeved
towards some dark corner
but I intercept his dawdling
his crawling like some broken hero,
and the straws smash his legs
now waving
above his head
and looking
looking for the enemy
and somewhat valiant,
dying without apparent pain
simply crawling backward
piece by piece
leaving nothing there
until at last the red gut sack
splashes
its secrets,
and I run child-like
with God's anger a step behind,
back to simple sunlight,
wondering
as the world goes by
with curled smile
if anyone else
saw or sensed my crime