...და შემოდგომას წასკდა ცრემლები...
გაწვიმდა. ხოდა, რა გინდა გითხრა?!
ამ განთიადსაც მარტო შევხვდები,
მერე კი წავალ, რადგანაც ისღა
დამრჩენია, რომ მარტო წავიდე.
ხეებს გასცვივდა ყველა იმედი...
ხატებთან შენზე ლოცვას დავიწყებ
თუ ხატებამდე ისევ მივედი...

შენ კი, ძვირფასო, ისე მიმაგდე...
ახლა ჯიბეში ხელებჩაწყობით
ვიწრო ქუჩებზე ვივლი იქამდე,
სანამ საკუთარ ფიქრებს ავწონი...
მერე კი, მერე ისევ ცრემლები
და ნოემბერიც ისევ ატირდა.
ამ საღამოსაც მარტო შევხვდები,
მერე კი ჩუმად წავალ სახლიდან...