(ნინო ჩიქოვანს)

გადაიფრინა ზამთარმა ჩემო,
რა ცივი იყო ოხერტიალი,
მარტის ბოლოა და მარტის გემოს
აცილებს ახლა ყრუ როიალი.
- - -
იდუმალს ჰგვანდნენ ფიქრები ჩემო,
შენი თვალების ლურჯი პათოსი,
როგორც ეს ლექსი, ასე უბრალოდ.
მთვარის ყუაზე წევს ანგელოსი.
- - -
რა უბრალოა სიტყვები... ჩემო,
(ეს გამთენიაც ურცხვად აღარ ჩანს)
გუშინ სიჩუმე მოვიჩემგულე,
თუმცა ხმაური მედგა დარაჯად.
- - -
ბრბო არის! ქარი, ქარბუქი... ჩემო,
(ქარიშხალს ახლის საქარეს ჩეხვით)
მეც სასმელს თითქოს ქარაგმით ვჩემობ,
რომ ავირიო მარცვლებში ფეხი.
- - -
წუხილი არის, წყვდიადი... ჩემო,
ნუ შეშინდები! უნდა მოგიყვე...
ალბათ ამ მწუხრსაც ჰქონდა საბაბი
და ქარსაც ახლა ჭექას, რომ გვიკმევს.
- - -
გადაიფრინა ზამთარმა ჩემო,
რა ცივი იყო ოხერტიალი,
მარტის ბოლოა და მარტის გემოს
აცილებს ახლა ყრუ როიალი.