შენ რომ მაჩუქე ის ღიმილი კვდება ლარნაკში,
დიდი პირი აქვს დაღებული სიკვდილს, სამუელ !
გახსოვს, რა ზღაპარს გვიყვებოდა ხოლმე მირკანი?
ახლა დღეებიც, როგორ გითხრა, ჰგვანან ღამურებს.

რა სამახსოვრო ნივთივით დგას ჩემი სხეული
შენს წინ, შენს ირგვლივ, სადაც შენ ხარ, ანდა არა ხარ...
გიყურებ, მაგრამ თვალები გაქვს ისე უსხივო,
ყველა ქვეყნის მზემ თითქოს თავი ერთად ჩახარა.

და გვიანია...ის ღიმილი კვდება ლარნაკში,
შენ რომ მაჩუქე, თმაშიც ნუში ისე აყვავდა...
ჩვენ ვიჯერებდით, გვიყვებოდა რასაც მირკანი,
ქარი თვალებში სიხარულის ცრემლებს ნაყავდა.

შენ რომ მაჩუქე..............................................