კომუნიზმისა და სოციალიზმის მგზნებარე იდეები, მომავალი კეტილმოწყობილი და უშფოთველი ცხოვრების შესახებ, ,,ერტი დიდი საძმო რესპუბლიკის შენება", მოკლედ, მტელი ეს უტოპია და მისი დასასრული მარტივად პროგნოზირებადი აღმოჩნდა. ჯერ რობაქიძის ,,ჩაკლული სული" იწერება 1933 წელს, გერმანიაში, მერე ორუელი წერს ,,ცხოველების ფერმას" და 1948ში- ,,1984"-ს. და საერტოდ, ერტი საუკუნიტ ადრე იწერება რომანი, სადაც ფაქტიურად ნაწინასწარმეტყველებია 37-ის რეპრესიები, კგბ, მისი მუშაობა, ,,დიდი ბელადის" კულტი და მტლიანად ეს სისტემა, დოსტოევსკის ,,ეშმაკნი".
1984 რო საბჭოეტია ამას დიდი მიხვედრა არ ჭირდება. აქაც ზუსტად ისეტივე სპექტაკლი ტამაშდება, რაც ამ სოციალისტურ იმპერიაში. ,,თეატრი საბჭოეთში,” ქვეყანა, სადაც ყველაფერი მოჩვენებითია და კაფკასი არ იყოს, ,,ყველაფერი არარეალურია – ოჯახი, სამსახური, მეგობრები, ქუჩა . . . ყველაზე უცილობელი ჭეშმარიტება კი ისაა, რომ ადამიანი გამეტებით ურტყამს თავს უფანჯრო და უკარო დილეგის კედელს”. ასეთივეა საბჭოთა კავშირიც. ბოლშევიკებმა შექმნეს ერთი დიდი, მექანიზმი, სადაც ,,მარქსისტული ხაზი ლენინური გაგებით ყველგან უნდა გატარებულიყო”, აქ არავის სჭირდება ზნეობრივი პრინციპები, მუშაობს ,,საიდუმლო მაგიდა,” ,,ის უშუალოდ გპუ-ს უკავშირდება. აქ გროვდება ჩანაწერები ყველა თანამშრომელზე. თვით პასუხისმგებელ კომუნისტებსაც არ ინდობენ, ვინ გითვალთვალებს, ვინ გაყურადებს _ ეს არავინ იცის“. მიდის ადამიანის ფსიქოლოგიის დამახინჯება, სულიერი საზრდო საჭიროებას აღარ წარმოადგენს. „წიგნებს? წიგნებს საერთოდ არ ვკითხულობ, განა უკეთესი საკითხავი არ მოიპოვება?“. საინტერესო სწორედ ისაა, რომ ამ სიტყვებს ვინმე გაუნათლებელი კაცი კი არა, პოეტი ამბობს. კაცი, რომელიც დარწმუნებულია, რომ ცენტრალური კომიტეტის სხდომის სტენოგრამა გაცილებით უფრო მნიშვნელოვანი და სულისთვის აუცილებელი იყო, ვიდრე მხატვრული ლიტერატურა. გასაოცარი კი ის გახლდათ, რომ ასეთ ადამიანებს უკვე სჯეროდათ თავის სიტყვებისა. მთავარი საკუთარი „მე“-ს წინააღმდეგ წასვლა კი არ იყო, არამედ უფრო სასიცოცხლო მნიშვნელობა ჰქონდა იმას, რომ როგორმე მეცნიერების ყველა დარგისთვის მიესადაგებინათ „ამხანაგ სტალინის“ თეზისები. მიუხედავად იმისა, რომ ყველასთვის „ისტორია მუდამ კომუნიზმით თავდებოდა“, „როგორც დოსტოევსკის ადამიანებმა არ უწყიან, სად თავდება ღვთისმშობელი და სად იწყება სატანური, ასევე არ იცოდნენ საბჭოთა მოქალაქეებმა, სად თავდებოდა რევოლუცია და სად იწყებოდა კონტრრევოლუცია“. ამ ყველაფერს კი, შიში მართავდა. შიში ყველაფრის მომცველი და გამანადგურებელი. ამ საყოველთაო ისტერიაში ადამიანი კარგავდა თავის ,,მე“-ს, თავის _ უფლებას. ის ხდებოდა იმ გამხრწნელი მექანიზმის ნაწილი, რომელიც მთელს საბჭოეთში ცდილობდა, შეექმნა ილუზია ,,კომუნისტური სამოთხის”, ხუთწლიანი გეგმებისა და პროლეტარიატისა. მთელი სისტემა მუშაობდა ადამიანის ფსიქოლოგიის გახრწნასა და გადაგვარებაზე. ყველამ ყველაფერი იცოდა სიმართლისა და რეალობის შესახებ, მაგრამ ხმას არავინ იღებდა, „აზრს შიში კლავდა,“ და თუ ვინმე საუბრობდა, ისიც იმაზე, თუ როგორ აღმოჩნდა „ფეოდალური ჟრერადობები“ ბახისა და ბეთჰოვენის მუსიკაში, როგორ ჭვრეტდა ვიღაც „მძიმე ინდუსტრიის ეპოქას“ სეზანის ტილოებში. „ასეთი ატმოსფერო სუფევდა. უნდობლობა და შიში ბატონობდა. ბევრი მზად იყო, მთავარ ხაზს გაჰყოლოდა, მაგრამ სწორი ხაზი მხოლოდ გეომეტრიაში არსებობს“. გპუ, რომელიც უზუსტესი სახეა ამ საშინელებისა. იქ ყველაფერი იციან. პატარა ფრაგმენტი დოსტოევსკისთან, სადაც ვერხოვენსკი ლიპუტინს მიმართავს, ზუსტი დადასტურებაა გპუ-ს სახისა: „მე კი ვიცი, მაგალითად, რომ გუშინწინ საძინებელ ოთახში თქვენს ცოლს უჩქმიტეთ’’. შეიძლება ერთ პატარა კადრსა და ერთ პატარა ანეკდოტში ჩაატიო მთელი საბჭოთა ცხოვრება. ,,ერთ კაცს ეკითხებიან: Кто лучше всех живёт в советском союзе? - Горки в Соренто и Ленин в Цюрихе.”
1984 ძალიან ჰგავს რობაქიძის რომანს, აქ კგბ-ს მაგივრობას აზრპოლიცია ასრულებს, არატუ ქმედებას, არამედ აზრსაც კი ჩანასახშივე სპობენ. კომუნიზმის პროპაგანდა საუკეტესოდ მუშაობს ბავშვებში, მიტინგები, სიძულვილის ორწუტეული, სხვადასხვა პარტიული ღონისძიებები, რომელშIც ძირიტადად კომკავშირელები იყვნენ ჩარტული, მტელი ეს ისტერია ძალიან ნაცნობია საბჭოტა რეალობისტვის. ტიტქმის ყველაფრისტვის ,,გამარჯვების" დარქმევა, გეგმების გადაჭარბებიტ შესრულება, ტვინის გამოლაყება იმიტ, რომ საუკეტესო პირობებში ცხოვრობენ. სრული აბსურდები, ისევე, როგორც ,,მონანიებაშია", დაპატიმრება იმისატვის, რომ გვირაბს ლონდონიდან ბომბეიმდე ტხრიდნენ ტურმე...... ჯაშუშობა, რომელიც კგბ-ს ყველაზე ძლიერი მხარე იყო და 1984-ში აღწერილი ტვალტვალის ხერხები, ტელეეკრანები....ბავშვები... ნებისმიერ გამვლელზე ტუ მეზობელზე რომ აღარაფერი ვტქვატ. პარტიული ფანატიზმი...და ყველგან ,,დიდი ძმა"....ისევე როგორც სტალინი, ფულზე, მარკებზე, წიგნის ყდებზე, დროშებზე, სიგარეტის კოლოფებზე....

კიდევ ერტ-ერტი მტავარი ტემა: სექსი, ძალიან დიდი ადგილი უჭირავს ამ წიგნში

,,ახლგაზრდული ანტისექსუალური ლიგის ემბლემა".........რისი ნიშანიც ალისფერი ლენტი იყო. ნუ, საბჭოტა რეალობაში ყელზე ჰქონდატ შემოხვეული ეგ მაგრამ არსებიტი მნიშვნელობა არ აქვს, იდეა  ერტია...საერტოდ, შეიძლება, იფიქრო, რომ ბევრი რამე უტრირებულია, იმდენად გაბუქებული და გაზვიადებული რომ რეალურად შეუძლებელი იქნებოდა ასე მოწყობა.....ერის...ზომბებად ქცევა....იმის დაჯერება ხალხისტვის რო ომი მშვიდობაა.....და მტელი ცხოვრება ომობენ...ტუმცა ნებისმიერს რო კიტხო.....მშვიდობაა....მაგის ქვეყანაში....ტიტქოს ძნელია დააჯერო ადამიანი....იმაში რო მონობა ტავისუფლებაა....მარა.........შედეგი....ჩვენ ვარტ.....უინსტონის შეცვლიტ..დამტავრდა,  საკონცენტრაციო ბანაკებიც კი აღწერილია აქ, ,,იქ, სადაც სიბნელე არ არის", ვიციტ, რომ წამების ერტ-ერტი..მეტოდი ეგეც იყო, არ აძინებდნენ და მუდმივად სინატლეში იყვნენ, კიდე ერტი ალეგორიაა ალბატ, ინგსოცი და მის მიერ შეცვლილი ადამიანი ზუსტად ისეტ ადგილას უნდა ყოფილიყო, სადაც სიბნელე არ იყო...არაფერი აღარ დარჩა მაგ კაცისგან.....,,გამოიყვანეს"  ისეტი....ჯიში, რომელიც სრულიად ეტანხმებოდა ....ინგსოცს.

,,პატრიარქის შემოდგომა" არის კიდევ ერტი წიგნი, რომელიც გამახსენდა ორუელის კიტხვისას. აქაც და მარკესტანაც მიტიური, ტიტქმის ბიბლიური პერსონაჟია, აქ ,,დიდი ძმა", იქ- დიქტატორი. ორივე შემტხვევაში...პოლიტიკა მსგავსია. დიქტატორის სიტყვა ცვლის წარსულს, მომავალს, ტან იმდენად დიდი ხანია არსებობს ორივე, რომ კაცს შეიძლება ეჭვიც კი შეგეპაროს, მარტლა ტუ არსებობს, ამიტომ უჩნდება უინსტონსაც კიტხვა დიდი ძმის რეალურად არსებობის შესახებ.