თეთრი არაგვი შავს ეტყვის:
„მამნატრდა შენი სახეო,
მაგ თოლთა ელვა-ბრიალმა
ვნების დამიგო მახეო.
სანამ შენამდი მოვედი
კლდე-ღრე ვიარე ბნელიო,
მოვყეფდი ავი ხმაურით
შავძარი ერი, ბერიო.
ბევრ კაც დავახრჩე ბოროტად,
დედებს ვადინე ცრემლიო,
შავრისხე ღმერთი და ხატი
ცოდვაც დავიდე ბევრიო.
გზა-გზა გულ-მოკლულ სწორფერთა
დარდებ ვაგროვე ძველიო
შამინდე, ნუ მძრახ ქალბნელო,
ტრფობა ყოფილა ძნელიო“