აიშალნენ ჭადრები,
ფოთლებს ფეხქვეშ იფენენ.
ვიოლინოს ჰანგები
შეერია სიბნელეს.
ასეთივე აშლილი
ფიქრი მოჰყვა მწუხრის ჟამს.
არ დაადგა  საშველი,
მე და ალბათ, კიდევ სხვას...
როცა ამდენს განიცდი,
და გრძნობები მრავლდება...
ნუთუ ისევ დამიცდი
ჩემო ლამაზთვალება.

გოჩა ინასარიძე