ვით მშვიდი ბავშვი, ბნელით ნაფერი, 
მოხეტიალე უსაზღვრო მზერით
შემორჩი სარკმელს. ჟღერს დერეფანში
ჩქარი ნაბიჯი – ო, არა ჩემი!

კარი გაიღო... ცივი ნაკადი...
შფოთი დანებდა ბედნიერებას...
დუმილის წამი, და ზღურბლზე კარის
ვიღაც იცინის, ოღონდ – მე არა!

ტრამვაის ჩრდილი კვლავ კედელზე რბის,
ორკესტრი ფრთხილად გუგუნებს დაბლა...
– "ჩუმად შეერთდნენ ჩვენი სულები!"
ქალს ჩასჩურჩულებ (ღელვით) – მე არა!

– "ბიბლიოთეკა!.. ცეცხლის გარეშე
მყუდრო მეჩვენა... ხმა დამეკარგა"...
ტრამვაის ჩრდილთა მზერის თარეში
ქალს ხედავს შენთან, ოღონდ – მე არა!




Словно тихий ребенок, обласканный тьмой,
С бесконечным томленьем в блуждающем взоре,
Ты застыл у окна. В коридоре
Чей-то шаг торопливый — не мой!

Дверь открылась... Морозного ветра струя...
Запах свежести, счастья... Забыты тревоги...
Миг молчанья, и вот на пороге
Кто-то слабо смеется — не я!

Тень трамваев, как прежде, бежит по стене,
Шум оркестра внизу осторожней и глуше...
— «Пусть сольются без слов наши души!»
Ты взволнованно шепчешь — не мне!

— «Сколько книг!.. Мне казалось... Не надо огня:
Так уютней... Забыла сейчас все слова я»...
Видят беглые тени трамвая
На диване с тобой — не меня!