"სუფრა გავშალე ახლა ექვს პირზე”...

სულ ვიმეორებ პირველ ლექსს ისევ
და სულ ვასწორებ სიტყვათა რიგებს:
-”სუფრა გავშალე ახლა ექვს პირზე”...
შენ დაგავიწყდა ერთი - მეშვიდე.

ვერ მხიარულობთ თქვენ ერთად ექვსნი.
წვიმის ნაკადიც ვეღარ გამშვიდებთ...
როგორ შეგეძლო ასეთ სუფრასთან,
რომ დაგვიწყნოდა თეფში - მეშვიდე...

აღარც სტუმრები მხიარულობენ,
ეგ ბროლის თასიც უმოქმედოდ დგას.
მწუხრი კლავთ - მათ და ტირიხარ - შენ,
არმოწვეული - უფრო მეტს მოსთქვამს.

არც მხიარული და არც მშვიდი წრე.
ო, არც ჭამთ რამეს, არც ღვინო თასში.
- რიცხვი როგორღა გადაივიწყე?
ან როგორ შეცდი ასე დათვლაში?

როგორ გაბედე, ო, როგორ ნეტავ,
ნუთუ ექვსია: ორი ძმა, მესამე -
თვითონ - მეუღლე, მამა და დედა,
სულ კი შვიდნი ვართ - მეც მომესალმე!

სუფრა გაშალე შენ კი ექვს პირზე,
განა სამყარო ექვსით შედგება!?
და საფრთხობელად რომ მე არ ვიდგე
- სჯობს მოჩვენებად ყოფნა - შენებთან,

(ჩემებთან)...
როგორც სათუთი ქურდი,
ასე ცოცხლებთან ერთად გზებს ვვლიდე!
არდადგმულ თეფშთან არარას ვვუდრი,
- უპატიჟებლად ვჯდები მეშვიდე.

ერთიც და! - ჭიქა ვარდება გვერდით!
მორჩა. წყურვილი მოიკლა სუფრამ,
სისხლ-ცრემლ-სიმლაშემ - ნაიარების,
წითლად შეღება მაგიდა - სუფთა.

და -აღარც კუბო! არც - განშორება!
უსევდო სუფრა, სახლიც მღვიძარე.
როგორც ქელეხი გაქორწილდება,
ვახშად სიცოცხლე შემოვიმძღვარე.

...არავინ: არც ძმა, არც ძე, არც ქმარი,
არც მეგობარი - და მაინც გყვედრით:
- შენ - ექვსი თეფში რომ გაქვს საკმარი,
მე რომ არ დამსვი შენს მხართან - გვერდით.







            "Я стол накрыл на шестерых..."

Всё повторяю первый стих
И всё переправляю слово:
- "Я стол накрыл на шестерых"...
Ты одного забыл - седьмого.

Невесело вам вшестером.
На лицах - дождевые струи...
Как мог ты за таким столом
Седьмого позабыть - седьмую...

Невесело твоим гостям,
Бездействует графин хрустальный.
Печально - им, печален - сам,
Непозванная - всех печальней.

Невесело и несветло.
Ах! не едите и не пьете.
- Как мог ты позабыть число?
Как мог ты ошибиться в счете?

Как мог, как смел ты не понять,
Что шестеро (два брата, третий -
Ты сам - с женой, отец и мать)
Есть семеро - раз я на свете!

Ты стол накрыл на шестерых,
Но шестерыми мир не вымер.
Чем пугалом среди живых -
Быть призраком хочу - с твоими,

(Своими)...
                  Робкая как вор,
О - ни души не задевая!-
За непоставленный прибор
Сажусь незваная, седьмая.

Раз!- опрокинула стакан!
И всё. что жаждало пролиться,-
Вся соль из глаз, вся кровь из ран -
Со скатерти - на половицы.

И - гроба нет! Разлуки - нет!
Стол расколдован, дом разбужен.
Как смерть - на свадебный обед,
Я - жизнь, пришедшая на ужин.

...Никто: не брат. не сын, не муж,
Не друг - и всё же укоряю:
- Ты, стол накрывший на шесть - душ,
Меня не посадивший - с краю.