ოთო, ძალიან გუმშიჩამწვდომია, ნათელში გიმყოფოს უფალმა! ყოჩაღად უნდა იყო, რას იზამ? ძალიან მეწყინა, თავს მიხედე, ზედმეტი მწუხარებით ნუ შეაწუხებ, ასე უფრო ღვთიური ყოფილა. იქ კარგად იქნება აუცილებლად, მე მჯერა, რომ იქ უკეთესი ცხორებაა!

ძალიან ამაღელვებელია...
სიკეთე და ღვთის წყალობა!

მინდა ამქვეყნად ისე ვიცოცხლო,
როგორც დედაჩემს სურდა უფალო.

როგორც ადრე გითხარი, არ ვიცი ასეთ დროს რა უნდა უთხრა ადამიანს... :(

მოგიკვდი, ოთ!

ავღელდი, ძალიან...

მინდა ამქვეყნად ისე ვიცოცხლო,
როგორც დედაჩემს სურდა უფალო.
.........................

ცათა სასუფეველი დედას... და  ნეტავი ყველა შვილი თქვენსავით იფიქრებდეს ჯერ დედის სიცოცხლეში, შემდეგ კი,– უფრო მეტად, რადგან...  ეს ვაჟკაცობაა.

მადლობა ლელა თანაგრძნობისთვის.

შენ გაიხარე ოთარ! გმერთმა ისე გაცხოვროს ამ ქვეყანაზე, როგორც დედას გაუხარდებოდა ჩემო კარგო... მეც შობას გარდამეცვალა დედა და ვიცი რა სიმწარეა ეს. ვერაფრით განუგეშებ, უფალი იყოს შენი ნუგეშისმცემელი :(

ვიცი ეს ლექსი. შემოგევლე! შენსავით არაჩვეულებრივია! უფალი გფარავდეს!

ბედნიერებას გისურვებ .. ღმერთმა დაგლოცოს

თანაგრძნობის ლექსი (ოთარს)

ჩვენ რომ გვგონია ცხოვრება ვიცით,
თურმე არ არის ასე ადვილი,
ბავშვობის წლებში გვჯეროდა ფიცის
და არ ვიცოდით ჩვენი ადგილი.

ცხოვრების წლები გავშალეთ, ვთვლიდით,
მოვატრიალეთ როგორც მარაო,
მაგრამ არც ისე ყოფილა დიდი,
თუმცა კი ვისთვის ისიც კმარაო...

იმ დღეს ცაც იყო ალბათ დაბალი,
სულ მთლად ჩამოსვლა მაინც ეძნელა,
მზემაც დახუჭა ძლიერ თვალები,
და არ გამოჩნდა აღარც ენძელა.

სწორედ იმ ღამეს წმინდა მარიამს
რაღაც უშლიდა უჩუმარ ღიმილს,
არ შეუშინდი ღამეს ქარიანს,
თუმცა ცხოვრების აგაწყდა ღილი.

დედის გადასვლა მიწიდან ცაში,
სულაც არ არის გარდაცვალება,
ის აიყვანეს უფალთან რაშით,
აქ რომ არ ეგრძნო მეტი წვალება.

იქ გაიკეთა იცოდე, ბუდე,
სხვაგვარი ფიქრი, აბა, რას გიზამს?
აქ ცხოვრებაა რომ არის მრუდე,
მაგრამ ეცადე, ეწიო მიზანს.

თუმც კი ეგ გული კვნესით ნაგეში,
უმისამართოდ მაინც ტრიალებს,
და ვინც მოხვდება იმის ბაგეში,
ალბათ, შერჩება მემატიანეს.

ნაუცბათევია და მომიტევეთ... ღმერთმა გაგაძლიეროს, გაკმაროს!...

შენ კაცობაში აწი აღარ შეგეშლება, ოთარ! ბოლო ტკივილი ყოფილიყოს!

ნათელში ამყოფოს!უფალი შეგეწიოს!

დიდი მადლობა ყველას თანაგრძნობისთვის, ნაცნობსაც და უცნობსაც...

სიტყვები არ მაქვს სათქმელად ... :( 

თანაგიგრძნობ :(

მარადიული სევდა ...

როგორ ვწუხვარ ოთარ ....

რა ტკბილი, ლამაზი და ტკივილიანი ლექსია... ძალიან, ძალიან მომეწონა... ++++++++++++++

ამაღლება დღეს ამაღლდა ცაში,
ჩემი ჯავრით თუ დარდით კვდებოდა,
მე დედა სწორედ დამაკლდა მაშინ,
ყველაზე მეტად რომ მჭირდებოდა.

სევდიანი ლექსია..

მინდა ამქვეყნად ისე ვიცოცხლო,
როგორც დედაჩემს სურდა უფალო.

ამინ, ოთარ.

კიდევ ერთხელ გისამძიმრებ, მეგობარო!
ღმერთმა ნათელში ამყოფოს!

გაძლება მოგცეთ ღმერთმა ბ-ნო ოთარ! თქვენ მართლაც ისე იცხოვრებთ, როგორც დედას სურდა! კარგი დედის კარგო შვილო!

ეეეჰ, რამდენად ნაცნობია ჩემთვის ეს ტკივილი!!
კარგად მესმის თქვენი ოთარ–ბატონო!!
ღმერთმა გაგინათლოთ დედიკო!!
გფარავდეთ ყოვლადწმინდა ღმრთისმშობელი –ოთარ!!

კაი კაცი ხარ შენ!

"ღმერთმა გაგაძლიეროთ" - ვთქვი ეს და
უცებ დავფიქრდი ამ სისუსტეზე...
ფეხქვეშ რომ მიწა და ხელიდან დედა
გეცლება, - რას გრძნობ... ალბათ უმეტეს
წილად, სისუსტეს - არგანცდილს ჯერაც,
- რაღაც უძირო სევდაში მისდევ...
და უნებლიედ: -სად არის დედა?
- სახლში შემოხვალ, იკითხავ ისევ...

ამინ!

ღმერთმა გაგაძლიეროთ!