როცა დუმდება ყოველი ირგვლივ - წყდება ხმაური -
და სიჩუმეში შენს თავს ვერა ცნობ - ტბის ანარეკლზე;
- ვინ ოხერია!? - გაიფიქრებ და აუვლ-ჩაუვლი...
მერე დასჭექავ: - განვედ სატანავ! ეშმავ დამეხსენ!

მაგრამ ტბის ოვალს ამაოდ უვლი - არ აქვს კარები,
მხოლოდ ზეცაა ტბას დამხობილი გამოსავალი:
ცდილობ, რომ შენს თავს - ამ ზეცის გავლით - ქეჩოში მიწვდე
და გამორიყო მის ნაპირებზე თუნდაც დამხრჩვალი.