თვალებს დავხუჭავ სარკის წინ და ღრუბლების წიაღ
ვიღაცას ბაგე უთრთოლდება გრძნობამორეულს,
შუქი ენთება და ექნება თვალები ღია
გალაქტიკაში მომლოდინე სულის ორეულს.
ადრე სიყვარულს ვკითხულობდი სტრიქონებს შორის,
ახლა კი გრძნობა, როგორც ვალი გასტუმრებული,
მხოლოდ შვებაა ცარიელი ან შვების კლონი,
ანდა წერილი - სამწერტილით დასრულებული.
ფაქიზი ბროლის  გასცვეთია კონკიას ქოში,
ათას კრისტალად მოცრიატე შუშის ცრემლი და
სულია ჩემი, დაკარგული ფერსა და დროში,
ამ სამყაროში მოფანტული ფერფლი პეპლიდან.
ყალყზე შემდგარი ფაშატივით კლდის ქიმზე ვდგავარ,
ჩემს სათრევ ჭაპანს ისევ მარტო მე თუ გავათრევ
და წვრილმანებში ათქვეფილი ვიპოვი მთავარს,
რასაც ვერც მთხოვ და ვეღარც ძალით ვეღარ წამართმევ.
და, ღმერთო ჩემო, ღმერთო ჩემო, რა ადვილია
მიხვდე, რომ შენი გაორება საზღვარს გადასცდა,
შენც გაუღიმო სახეს ნათელს და ღიმილიანს
და მეგობრებთან გახალისდე ფინჯან ყავასთან.
ამოისუნთქო ფილტვებიდან ეს მწარე ბოლი,
ქუჩაში უცნობს საუბარი ტკბილი გაუბა,
ან სულ უბრალოდ, დღევანდელს და გუშინდელს შორის
იპოვო ათი მსგავსება და ათი სხვაობა.
ცხოვრების ყველა წვრილმანით რომ ისწავლო ტკბობა,
ხელის აქნევით ფიქრებიდან დარდი განდევნო
და წვიმის შემდეგ მღვრიე გუბის ნელ-ნელა შრობას,
დრო დაივიწყო, უშფოთველად თვალი ადევნო...
ყველა გამვლელის ყველა მზერა რაღაცას ნიშნავს,
ხვდები, ცხოვრება  ცხოვრებისთვის - არის ცდუნება
და ამის მერე ცრემლით დასმულ ძახილის ნიშანს
დაეკარგება  პირვანდელი დანიშნულება.
შენც ამ სამყაროს ჩემნაირად თუკი  ხედავდი,
ალბათ, გესმოდა  ჩემნაირად  ყოველი სიტყვა,
მე გეტყვი მხოლოდ - ძნელი იყო მოსვლა შენამდე,
დანარჩენ სათქმელს  ჩემს თვალებში ამოიკითხავ.
დროს ვერასოდეს მოიყირჭებ - შენთვის განკუთვნილს,
ვერც გაჩუმდები, თუნდაც არვინ აღარ გისმენდეს,
ჰგავხარ მსახიობს, ფორტუნა რომ გვერდით ჩაუვლის,
მაინც ჯიუტად ელოდება აპლოდისმენტებს.
ვეცადე, მაგრამ სასურველი მაინც  ვეღარ ვთქვი,
თუმცა სიტყვების შესაფერისს ვარჩევ რაციონს.
როდესაც წასვლა ეპილოგი არის სპექტაკლის,
სცენაზე რჩება უსარგებლო დეკორაცია...
იმ დროში ვცხოვრობ, უფლისაგან რა დროც მომეცა,
ვცხოვრობ, რადგანაც  ოცნება და  ფიქრი მადროვეს,
და სიხარულით ვეშორები ტკივილს, რომელსაც
მზისკენ ლივლივით განფენილი სული დატოვებს.