მე არ მიყვარხარ მლაშე ვარდივით, როგორც ტოპაზი
და არც ცეცხლოვან ისრის იარად ჩემს გულს დასმულობ.
ისე მიყვარხარ, ვით უცხო საგანს ყვარობს მოყვასი,
ვით უხილავი, ჩრდილს და სულს შორის, ზე საიდუმლო:

ვით კოკორს სრულქმნილს, ყვავილად გყვარობ, უფურჩქნელს მარად,
რომელიც მალავს გულში სინათლეს ყველა ყვავილის;
მისი წყალობით მოკრებილ სურნელს ვინახავ მრავლად
და ბნელ სხეულში თანავცხოვრობთ მიწით გაზრდილნი.

არ ვიცი როგორ, როდის, როდიდან, მიყვარხარ ისე:
მუდამ წინსწრაფვით, უამაყოდ და გაურთულებლად;
და მე მიყვარხარ, რადგან ვერ ვხედავ სხვა გზას თუ მიზეზს,
რომ არ მიყვარდე, რომ არ მიყვარდე დაუსრულებლად,

სადაც: მე აღარ ვვარსებობ, არც შენ გეარსებება...
ისე ახლოს ხარ, რომ შენი ხელი, ჩემს მკერდზე ჩემობს
ხარ ისე ახლოს, რომ თვალებს ხუჭავ და... მე მეძინება.





I do not love you as if you were salt-rose, or topaz,
or the arrow of carnations the fire shoots off.
I love you as certain dark things are to be loved,
in secret, between the shadow and the soul.

I love you as the plant that never blooms
but carries in itself the light of hidden flowers;
thanks to your love a certain solid fragrance,
risen from the earth, lives darkly in my body.

I love you without knowing how, or when, or from where.
I love you straightforwardly, without complexities or pride;
so I love you because I know no other way

than this: where I does not exist, nor you,
so close that your hand on my chest is my hand,
so close that your eyes close as I fall asleep.