- სინათლეს ვაქრობ -
ვეცემი გულხელდაკრეფით მყისიერ
ექსტაზში, როგორც გასროლა ჰეროინით ან მორფინით,
ჯირკვალი, ჩემს ტვინში გამოყოფს
საამო სითხეს (წმინდა სითხეს), როცა
გაწოლილი ვარ დაბლა და სხეულის ყველა ნაწილი მიჭირავს
სასრულის მიჯნაზე, მკურნავი ტრანსი
ჩემს ყველა სნეულებას შლის,
სულ მცირედ ”მე იმედი მაქვს რომ”-საც კი,
შეშლილი ბუშტივით ვქრები მის სივრცეში,
მაგრამ გონება სუფთაა, უშფოთველი და ფიქრდაცლილი. როცა ფიქრი
აღმოცენებას იწყებს ფესვისგან შორს და
ისახება სურათის ფორმა, შენ მას აშარჟებ,
შენ მას განაგდებ, შენ მას აყალბებ, და ისიც ქრება,
და ფიქრი აღარასდროს ბრუნდება და
ამ სიამეში, შენ პირველად აცნობიერებ: 
”რომ ფიქრი, იგივეა რაც არაფიქრი -
და ამიტომაც მე აღარც უნდა ვიფიქრო
უკვე
არასდროს.”




-lights out-
fall, hands a-clasped, into instantaneous
ecstasy like a shot of heroin or morphine,
the gland inside of my brain discharging
the good glad fluid (Holy Fluid) as
i hap-down and hold all my body parts
down to a deadstop trance-Healing
all my sicknesses-erasing all-not
even the shred of a 'I-hope-you' or a
Loony Balloon left in it, but the mind
blank, serene, thoughtless. When a thought
comes a-springing from afar with its held-
forth figure of image, you spoof it out,
you spuff it off, you fake it, and
it fades, and thought never comes-and
with joy you realize for the first time
'thinking's just like not thinking-
So I don't have to think
any
more'