დღეს შენს თვალებში ენთო მზეები,
რაღაც საოცრად მშვიდი და წყნარი,
შენს ამაყ მთებზე დაჰქროდა ქარი
და ღამე მთვარის უკრავდა ქნარი
და იყო ღამე მშვიდი და წყნარი...

ენთო მზეები და ჩადიოდა შენი თვალების უძირო ზღვაში,
მზე ჩადიოდა
                        და შემდეგ ზღვიდან იბადებოდა პატარა ბავშვი,
ვარსკვლავის ბავშვი,
რომელსაც ცაზე ელოდა მთვარე,თავის აკვანით
და სიყვარულით უგონოდ მთვრალი
ხეტიალობდა შავ ცაზე მთვარე.

ახლაც ანთია შენს თვალში მზენი...
ჩამავალი მზე ჰფენს ოქროს ბილიკს...
მე ვარ ბილიკთან ოცნებით მდგარი.
მინდა გამოვყვე ოქროსფერ ბილიკს და ჩამავალ მზეს ჩავხედო თვალში...

შენ ხარ საოცრად თბილი და წყნარი,
ზღვაზე ქრის ქარი..
                              ჟღერს მთვარის ქნარი...
შენ კი საოცრად თბილი და წყნარი ანთიხარ მზისებრ...

                                                                    დ.მ.