ეჰ... ნეტავი ვინ დაგვთარსა ასე,
დარუბანდის აღარ ვდგავართ კართან,
ვიყოთ მუდამ სიყვარულით სავსე,
რომ გვფარავდეს ღვთისმშობელის კალთა.
სამებაში ისევ ვანთებ სანთელს -
როგორც ერთი ქრისტიანი კაცი,
დანდობისკენ მოვუწოდებ ქართველს,
არ მსურს იყოს განტევების ვაცი.
საქართველო გაკრულია ჯვარზე,
მაგრამ მაინც ღმერთი არის ჩვენთან,
გადავრჩებით დღეს თუ არა ხვალ - ზეგ,
თუ ვიქნებით ძველებურად ერთად.
სანამ ვცოცხლობთ - ნუ წავბილწავთ ხატებს,
რწმენით დავდგეთ დარიალის კართან,
ვიყოთ მუდამ სიყვარულით სავსე,
რომ გვფარავდეს მარიამის კალთა.