ღამე იდენს მაჯებიდან სისხლს...
ტყეების მელანქოლია ითხოვს სიტყვებს,
მერე კვლავაც უარყოფს...
მთვარემ შიშველ ხეებს ჩააცვა ქუჩები...
მე
და
ჩვენი შავი დღიური
ვიდენთ
სისხლნადენ სტრიქონებს...
ჭრაქებს ანთებენ მძინარე საათებთან...
ჩვეული შრიფტით ვწერ ასოებს,
ვმუქდები...
შენს სუნთქვას ვაწვდენ ფილტვებს,
შეშლილივით ვყვირი შენს სახელს...
ვკვებავთ ნათითურებს... ჩვენი თითებით...
და...
ვითვლით ბავშვებივით უჩვენო წამებს...