როცა სულში სანთელი
იწვება და ქრება,
პოეზია არ კვდება -
ლექსის წერა წყდება.
ბნელში ეძებ ასოებს
ვერ პოულობ თვალით,
პოეზია არ კვდება,
სიტყვითა ხარ მთვრალი.
სინჯავ ხელის ცეცებით
საგნებს როგორც მანძილს
და იქამდე შორია
დააფასო რაც ღირს,
და იქამდე შორია,
თუმცა არის ახლოს
პოეზია არ კვდება,
სიკვდილშიდაც სახლობს.

პოეზიის დუმილი
მრავალ ხმაურს წაშლის.
რჩება თეთრი ფურცელი
სათამაშოდ ბავშვის.