მოისმის ზეციდან მწუხარე გალობა,
ქვევიდან მიკმევენ კუპრისფერ საკმეველს.
მაღლაა ყოველი, ვინც კი არ დამტოვა
და შენც ხარ მათ შორის და არ მთხოვ საზვერეს.

შენა ხარ მშვენება, მე კიდევ აჩრდილი,
შენა ხარ სიცოცხლე, მე კიდევ სიკვდილი.
ცოდვების კარიბჭემ ჩაახშო წადილი
და არსად არ ისმის მერანის ჭიხვინი...

პეტრეს დიდ კეფაზე ვეძებდი სალოცავს,
შენთვის რომ ობოლი ბავშვივით მეცქირა,
მაგრამ მე იუდას ტაძარში შევედი
და ვერცხლი არ დამრჩა სული რომ მეყიდა.

იქ ჯოჯოხეთური დარეკეს ზარები
და გამოასვენეს დრო ღამენათევი.
ო, როგორ ვიტანჯე როდესაც შევხედე,
თავზე რომ არ ედგა გვირგვინი ნათელი.

მზეც ისე შავფერად ამკობდა სალოცავს,
სირცხვილის სხივებით ფარავდა სამსხვერპლოს,
მეც ისე მიკვირდა ტაძარში გალობა,
თითქოს ის კარები თვითონ არ გამეღოს.

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  . 

მიშველეთ.... მიშველეთ... დრო აღარ დამიცდის...
შენი გზა დავკარგე წყეულ გონებაში!
ახლა კი გავქრები მეწამულ ღრუბლებში,
სანამდე ვიწვიმებ ახალ ცხოვრებაში.