რამოდენიმე ახლო სიკვდილთან,
თითქმის მიჯნაზე - თვითაალების,
როცა ერთერთი უძვირფასესი შენი ნაწილი
(მუდამ ცნობადი) უნდა წავიდეს,
უნდა გაფრინდეს ლომთა ღრიალით და ცეცხლის ფრქვევით,
შენს მეგობართა უკვდავებიდან
და ზე აღმართოს ორგანოები - ქვიშანათვალი,
რათა იმღეროს შენი დიდება,
რომელმაც უხმო ქვესკნელის სიღრმეს და სურს სიმშვიდის შენარჩუნება
(რასაც არ ძალუძს შემცირდეს, შეწყდეს),
დაუსრულებელ ღია ჭრილობად რომ გადაიხსნა,
ლონდონში ნაზარდ სიმწარეებზე ქორწინებებით.

თითქმის მიჯნაზე თვითაალების,
როცა შენს ტუჩებთან, მოკლული უცხო
კვლავაც ტრიალებს გასაღებივით: გკეტავს და გაღებს ნაქნევი ხელით,
გკეტავს და გაღებს...
რომელიც არის ყველაზე უცხო
და ჩრდილოელი მეზობელი: მზე - სხვა ქუჩიდან,
საკუთარ ცრემლში რომ თავის თავს იხრჩობს.
ის, სისხლს განიბანს (წვიმად გადმოღვრილს) ადამის ზღვაში
და ზღვა, სიკვდილს მოგიტანს კუთვნილს
და დედამიწას - ვით ძაფის გორგალს - ქარი გაწეწავს წყლის ნაკადებით
და ნიჟარებით, ყველა ტირილით დატენის ხახას,
ვიდრე მნათიდან
პირველად გამკრთალს - ამ მოელვარე თვალთა ხამხამში.

თითქმის მიჯნაზე თვითაალების,
სიკვდილების და შესასვლელების,
ახლობლებმა და უცხოებმა, ლონდონის წყლებთან ომების შემდეგ, როცა
მოაგნეს შენს კუთვნილ საფლავს,
ერთი მტერი (მრავალ მტერთაგან), რომელმაც უწყის ძალიან კარგად,
რომ შენი გული კვლავაც ანათებს
ნაჭვრეტ უკუნში და დაკანკალებს, საკეტებსა და ქვაბულებს მიღმა,
მოზიდავს მეხებს,
მზე რომ დახუროს, ჩაძიროს ზღვაში და შენი - ბნელი დაადოს კლიტე
და ყველა ერთგულს გაგიწყვეტს მხედარს,
იმ ერთის გარდა, რომელსაც ნაკლებ ყვარობდი მუდამ:
ბოლო სამსონი - რომელსაც მოქსოვს, შენი უცვლელი ზოდიაქოდან.






On almost the incendiary eve
Of several near deaths,
When one at the great least of your best loved
And always known must leave
Lions and fires of his flying breath,
Of your immortal friends
Who'd raise the organs of the counted dust
To shoot and sing your praise,
One who called deepest down shall hold his peace
That cannot sink or cease
Endlessly to his wound
In many married London's estranging grief.

On almost the incendiary eve
When at your lips and keys,
Locking, unlocking, the murdered strangers weave,
One who is most unknown,
Your polestar neighbour, sun of another street,
Will dive up to his tears.
He'll bathe his raining blood in the male sea
Who strode for your own dead
And wind his globe out of your water thread
And load the throats of shells
with every cry since light
Flashed first across his thunderclapping eyes.

On almost the incendiary eve
Of deaths and entrances,
When near and strange wounded on London's waves
Have sought your single grave,
One enemy, of many, who knows well
Your heart is luminous
In the watched dark, quivering through locks and caves,
Will pull the thunderbolts
To shut the sun, plunge, mount your darkened keys
And sear just riders back,
Until that one loved least
Looms the last Samson of your zodiac.