იცი ეს ცხოვრება რას გავს?
წამებს მოთმინებით ვმარცვლავ,
ვებრძვი საკუთარ თავს და
არ მინდა წერტილი დავსვა.
იცი რა ფერია ღამე?
ოცნებით,ფიქრით სავსე,
ყველა ხელოვანს რომ უყვარს,
ყველა ხელოვანს რომ დაზდევს.
სიცივით გაჟღენთილი მთვარე
სევდას შემოგახვევს თავზე,
ხშირად დაგაფიქრებს წუთზე,
ხშირად დაგისველებს თვალებს.
იცი როგორია დილა?
რაღაც სასწაულის მსგავსი,
მზე სითბოს გვჩუქნის ციდან
ცდილობს მოგვაშოროს დარდი.
წვიმა ზეცის არის ფიქრი,
ფიქრი,ოცნება და სევდა,
წვიმა ცრემლი არის ცის და
მისი გულწრფელობის მჯერა.
ხანდახან მაშინებს ქარი
ქუჩებში ზუზუნით რომ დაჰქრის,
ვშიშობ არ გაფანტოს გრძნობა
თავის დიდებული ძალით.
ახლა გათენდა დილა,
ქუჩაში ახმაურდა წვიმა,
მე კი დაღამებას ველი
ღამე პოეტივით მიყვარს...