თავშესაფარი გულებში ვნახეთ,
როცა ხრიოკებს (დრონაკლულ სივრცეს)
ვტოვებდით ჩუმად, -
ქვე იერარქებს...
ასე ვუსმენდით სიცოცხლის ორღანს,
ორკესტრივით რომ მკერდებში ცემდა.
ვგრძნობთ, რომ ქარები მზესაც დახრიან, -
ციცაბო ფერდობს ამახინჯებენ
უკუნეთები,
უჩვენობას რომ
აჩვევენ ნელა
და დროა გაყრის,
- სიკვდილი ითვლის ბოლო ნაბიჯებს
ახლა ზურგს უკან,
- გვაარანჟირებს სარეკვიემოდ
და ბოლო აკორდს რომ ამოუშვებს
ჩვენი სხეულის ინსტრუმენტებით,
უკვდავ ნოტებად შევაღებთ კარებს
სხვა სამყაროში და მის მუსიკას
ჩვენი სულების მონაკვეთებით
შევისისხლხორცებთ მარადიული
პირუეტები...