გამომდინარე დღეთა მწყობრი უაზრობიდან,
მე ვარ ამაყი მაინც, გამოსავალს რომ ვეძებ:
მიზეზ–შედეგს, თუ შედეგ–მიზეზს აღარ ვყოფნი და
ვარ მოარული დღენიადაგ ჩემს შეცდომებზე...

ვარ ამაყი, რომ უფლის ნამცეცს გულით ვატარებ,
რომელიც უკუნს გადახეთქავს – სიკვდილის შემდეგ:
როცა მივყვები მტვერი – მტვრადვე, – მომწყდარ ვარსკვლავებს
და მაბრუნებენ კვლავ სიცოცხლედ – სიკვდილის შედეგს.

ღმერთის აზრი დამაქვს და აზრსაც ასე ვანახლებ:
მიწას ღმერთით აჯერებს, თითქოს ჩემი რუტინა...
ჰო, ამრიგად არ ეთქმის: უაზრობა – ბალახებს:
ბეტონს რომ ამოხეთქავს და თავიც მაღლა უჭირავს.