ნაწარმოები შეიცავს უცენზურო ფრაზებს

თუ თქვენ გინდათ ნახოთ მხოლოდ ეს ნაწარმოები, დააჭირეთ აქ

                                                                                                                              „რა ენა წახდეს, ერი  დაეცეს“
                                                                                                                                                                  ილია

  თემა, რომელიც ყოველი ჩვენთაგანის მამოძრავებელი ღერძი, ყოფიერების არსი და სიცოცხლის (და არა არსებობის) მთავარი ხაზი უნდა იყოს, არ შეიძლება (არ შეიძლება მეთქი !)  მიჩრდილული და მივიწყებული განისვენებდეს!
  „ილაპარაკეთ მე თქვენა გთხოვთ ოღონდ ქართულად, ოღონდ ქართულად ილაპარაკეთ !...“ - განა მხოლოდ ქართველებს გვევედრებოდა გალაქტიონი?! განა „გაქართველებულ“ ეთნიკურ უმცირესობებსაც (გნებავთ,  ალაგ-ალაგ,  უმრავლესობებსაც...) არ უნდა მიეღოთ დიდი პოეტის „დიდი შეგონება“ ?! მაგრამ, ვაი უბედურო საქართველო... ვაი, რომ მხოლოდ ისინი არ აბინძურებენ წინაპართაგან (გაწმენდილ კი არა)  გ ა ნ წ მ ე ნ დ ი ლ  ენას მაცხოვრისას...
  თითქმის ყოველ დილით, დილის მზით გახალისებული და გაცოცხლებული რომ უბანში ჩამოვივლი „ბირჟაზე“ დაყუდებულ ბიჭებს შევძახებ ხოლმე - „ბიჭებს გაუმარჯოს ! - როგორ ხართ, როგორ?...“
და... შევცქერი,
და... ველოდები,
გაურკვეველი:
- წარმომავლობის;
- თესლის;
- ჯიშის;
- მოქალაქეობრივი განწყობის;
- მორალის;
- ეთიკის;
- ზნეობის;
- აღმსარებლობის;
- გონიერების;
- სახელის;
- გვარის;
...და ბოლოს (ძალაუნებურად), უჯიშო ნაირსახეობათა  ხროვის პასუხს და როგორც ვადაგასული ძრავიდან კუპრივით შავი, მყრალი და გულისამრევი გამონაბოლქვი, ისე სტყორცნის ხოლმე რამოდენიმე მათგანი შესაგებებელს - „ზდაროვა ბრატ !“...
  იქ და იმ წუთას იკარგება ჩემი:
- საუკეთესო სურვილები;
- ღიმილი;
- ალტრუიზმი (ნუ რათქმაუნდა რამდენადაც გამაჩნია იმდენი...);
- ტოლერანტობა;
- სხვა სიკეთენი.
  ასეთ წუთებში „დიდი ფიურერის“ „განწმენდის გეგმა“ მახსენდება და მსურს, უკიდეგანოდ მსურს, მემილიარდედი სიზუსტით მოვიძიო და შევაგროვო საზოგადოების ეს „მძიმე ფენა“ და გემით „სამკურნალოდ“ გავამწესო სადღაც, წყნარიოკიანეთისაკენ არსებულ, რომელიღაც კუნძულზე....
  ზედმეტი მომდის?... არა, ჩემო ძვირფასებო, არა და არა! ...და მაინც, თუ მე ვტყუვარ, მაშ მიპასუხეთ:
- ვინ და რანი გაიზრდებიან  (კი არ აღიზრდებიან (აღზრდას ვინ ჩივის...))  მათი შვილები?;
- რა ფასეულობებითა და ღირებულებებით ისულმდგმულებენ?!;
- მიპასუხეთ !
  როცა ჩემს მშობლებს შევჩივლებ ხოლმე ამ გულისტკივილს, ისინი მუდმივად მახსენებენ, რომ „ლევან, ეს უფლის ნიშანია - აი ესენი და აი შენ, ღმერთი არ გაგიწყრეს და შენც მათნაირი არ გახდეო!...“ ერთი მხრივ, მე მათ (ჩემს მშობლებს) უპირობოდ ვეთანხმები... მაგრამ: 
- როგორ, რა გულმა უნდა გაგიძლოს, როცა ეს სიბინძურე შენი ყოველდღიურობის განუყოფელია?!;
- განა ამოდ მასწავლიდნენ, რომ სადღაც შორეულ საუკუნეებში ჩაკარგული შუმერების ენაშიც კი შეიმჩნეოდა ნათესაური კავშირი ქართულ სიტყვასთან?!
- განა არ არის ჭეშმარიტების თუნდაც  ერთი მარცვალი იმაში , რომ დღეს, აპენინზე, ბასკები გვეუბნებიან, რომ ჩვენ ერთნი ვართო (სხავთა შორის, არსებობს აზრი, რომელიც ირწმუნება, რომ ისინი (ბასკები) იმერეთიდან წასული ჩვენებურები არიან...)?!
  მე (ჯერ-ჯერობით) სამწუხაროდ არ ვიცი რა მოვუხერხო ამ (ეროვნულ) თავსატკივარს. აღარაფერს ვამბობ იმაზე, თუ რა და რამხელა ძალა უნდა ვიღონოთ სოციალური ქსელებიდან გადმოქართულებული სლენგების მოსასპობად. გამოფხიზლდით, მომეხმარეთ, თითოეულმა საკუთარ გონებაში გაიანალიზეთ ეს პრობლემა და მოიქეცით ისე, როგორც თქვენი (ქართული) გული გეტყვით. ფარნავაზის, დავითიან-თამარიანის, ვაჟას, ილიასა და აკაკის ენას დღეს სატკივარი აქვს მოუშუშებელი, რომელიც გადაგვარებასა და გადაჯიშებას უპირებს მას - გამოვიბერტყოთ ყურები! რისი თქმა გვინდა და რას ვერ ვამბობთ ქართულად?! რა სათქმელია იმისთანა, რომ ქართულად ვერ გამოითქმის?! რა ჯიშმა დაგვძლია და დაგვიტანა?! ვინ ვართ - რაზე ვაწერთ ხელს?!...

            ..............................................................................................................................................

ჩემო ენაო, საარაკო ენავ ქართულო, უთქმელის გამომთქმელო და მზეზე მეტწილი სითბოთი გაჟღენთილო სიტვაო მადლიანო - გეფერები და გ ე ლ ო ლ ი ა ვ ე ბ ი !!!  - მიყვარხარ და იმიტომ !...