ასოები.ასოები,რომელიც მღერიან,ტირიან,იღიმებიან ,ბრაზდებიან,იკურთხებიან და ღმერთს ადიდებენ. იცოდი რა მაგიური ძალა ჰქონიათ ასოებს?. როცა კალამით ვხაზავ,რომელიმე მათგანს  მესმის  მუსიკალური ხმები. თურმე მხოლოდ ფიქრებს არ შეუძლიათ გატკინონ,არამედ ანბანს,რომელმაც იმაზე მეტი განიცადა,ვიდრე ,რომელიმე შენმა წინაპარმა  ეპოქების შენების და ნგრევის პროცესში.  ჩვენი ანბანი ,რბილი,ტკბილი და სევდიანია,როგორიც შოპენის XX ნოკტიურნი.  და მაინც  ,რომ წარმოვიდგინოთ,თითქოს ქვეყანაში 33 სახეობის  ადამიანი არის ,ისე როგორც ასო,მაშასადამე ზოგი მხიარული,ზოგიც  სევდიანი,ზოგი  გიჟი  და ა.შ. მაშასადამე (აქ ზედმეტი იყო)  ჩვენ ვართ ყველა სიტყვის საწყისი,შუა ნაწილი და ბოლო.  ასოები,როგორც  მიძინებული ბგერები,აცოცხლებენ მწერლები,პოეტები.  სიტყვას ყოველთვის ეტყობა თუ რა გრძნობით ითქმის,თითქოს მისდამი უარყოფითად ან დადებითად განწყობილი ასოთა წყობის ბრალია ,რომ რაღაც სათქმელმა ვერ მოაღწია მკითხველამდე.  ისინიც  მგრძნობიარე ნოტები არიან ,რომელთაც თავისი წყვილი გააჩნიათ ,რომ ერთ მჭექარე ასოს მოჰყვება ,რომელიმე წყნარი და აბალანსებენ ერთმანეთს.  ხედავდე,გრძნობდე ,გადმოცემდე -ანი  და ბანი  =ამბობ და იძლევიან ბანს(ჟღერადობას).  ''მე ყველა ფურცელი გავანადგურე''- ფურცელი იწვის და ქრება,მაგრამ ასოების გარდაცვალება ეს იმაზე მეტია ვიდრე შენი სიცოცხლე. თუ შენ ისინი გეხმარებიან შექმნა შედევრი(რაც შეიძლება იმ ეპოქაში არ დაფასდეს)  მაშასადამე მიეცი მას უფლება არსებობის.