მე უდედოდ და მართალია, ახია ჩემზე...
უმამოდ, უქმროდ, შვილიც აღარ მიხსენებს, შვილი-
რომელიც ისე გადაუგდებს მათხოვრებს ჩენტეზსს,
არც მიუხედავს, უთავბოლოდ ივლის და ივლის...

შენი ბრალია, მეზობელი მიზეზებს მიხსნის.
რამდენჯერ ვისმენ ამ საშინელ ხმაურს და წყევლას.
ფანჯარა, რომლის რაფაზედაც ჩიტები ისხდნენ,
მიფრინავდნენ და მოფრინავდნენ წყება და წყება...

მე უდედოდ და  როგორ გითხრათ, მაწვალებს ტანში
ეს მჩატე სული...ავღელდები თოვლივით როცა...
სიმარტოვეა- ხასიათში, ხელებზე, თმაში...
ლოცვა...