ეს ლექსი ეძღვნება ჩემს დიდ სიყვარულს ნინიკოს. დაწერილია პირველი პაემანის წინ, როცა უფალს მუხლებზე დაჩოქილი შევთხოვდი, რომ მას ჩემთან შეხვედრა არ გადაეფიქრებინა


ვარდსურნელით შემოსილო, მეწვიე,
ნაწნავმსხვილო, სუნთქვატკბილო, მეწვიე.
თვალნი ვკიდე რგოლხვეულა კავებს და
გადავფხრიწე თმენის ტილო, მეწვიე.
მშვენიერო, შენი ნატვრით ვიდაგვი,
ჩემმა მოთქმამ ცა აიკლო, მეწვიე,
შენმა მზერამ გულში ისრით მიმალა
და წალეკა ღვართქმა მდელო, მეწვიე.
შემიწყალე, განმარიდე ჯოჯოხეთს,
უფალო და მბრძანებელო, მეწვიე.
უშენობამ დარდს მიმჯაჭვა ვეებას,
ჩამომხსენი, ჩემო მკვლელო, მეწვიე.
მოდი, დასთმე გულგრილობის სინაზე,
ტურფავ ჩემო, ზნე-კეთილო, მეწვიე.
უწყის ღმერთმა, უშენობით ავად ვარ,
შხამად მექცა ყოფის კალო, მეწვიე.
მოდი, დამხსენ სიყვარულის თილისმას,
პირლამაზო გაზაფხულო, მეწვიე.