მექანიკური 


მექანიკური,მექანიკური,მექანიკური,მექ..
-ჩაიგდე ენა
-გულს  მირევს შენი დამოკიდებულება საკუთარი თავის მიმართ
-აა.ახლა გაწუხებს ხო?
-ხო ძალიან მაწუხებს
-და მიზეზი დედა?
-ნუ სულელობ,მე სულ მაწუხებდა შენი მდგომარეობა
-დაიგინე?
-...
-მაპატიე,უბრალოდ ავღელდი
-ხო,ახლა მივდივარ სამსახურში,წიწილას გიტოვებ და ტკბილ პურს,.
-მიდიხარ"?
-ჰო ,მაგრამ საღამოს შემოვივლი
-ჰო
შუბლზე აკოცა და წავიდა.
ახალგაზრდას  ერთი  წყლისგაბერილი ბურთი ჩამოუგორდა სახეზე,გაიარა ტუჩთან არსებული ღარი და ნიკაპზე შეშრა.  შემდეგ ფანჯარასთან იჯდა ,მოწყინდა იქ ყოფნა ეტლით მთელი ოთახები დაიარა და ბოლოს  წიწილას სტაცა ხელი,ჭამას აპირებდა,მაგრამ შეებრალა.  გიჟი  იყო,მაგრამ  სულელი არა,დედა ხშირად ტოვებდა,მამის გარდაცვალებისშემდეგ ძიძაც აუყვანა ,საყვარელიც ყავდა,მაგრა ხშირად იცვლიდა.ახლა ის17 წლის  არის  ,ბოლო ორი წელია რაც ეტლში ზის.განა ფეხები აწუხებსდასიარული არ შეუძლია? არა!  ის გლოვობს ყველაფერს რაც მის ირგვლივ ხდებოდა და თვლის,რომ შესაბრალის ადამიანს არავინ არაფეს თხოს,თვით დედაც  კი...    ზოგჯერ ისეიქცევა თითქოს მართლა  ხეიბარი იყოს,ნამდვილი მსახიობია,მაგრამ ერთიკარგი თვისება აქვს,  ყოველდილას  ეზოში არის ეტლითდაილის ხოლე ქუჩებს და  მათხოვრებს ეხმარება.ზოგსპურის ფულს აძლევს ზოგსაც  ყველს, თავის ლუკმასაც ხშირად გამოყოფს პატარა გოგონასთვის,რომელიც მუხლებზე იხედება თავისი ცისფერი თვალებით,მაგრამ მისი თვალები სადღაც უფრო ღრმა სივრცეშიარიან ჩამალულნი  და  არ იცის მან როგორია ნამდვილი  ცა,ან  იქნებ მას უნახავს ღრუბლები  და მოსეირნე  წმინდანები-ეს  კითხვა ხშირად უჩნდება ეტლში ჩამჯდარ ბიჭს,რომელსაც უნდა სხვისი ტკივილი იცოდე,შეიგრძნოს და  გამოსავალი იპოვოს. 
  -მოვედი
-მიხარრია დედა
-მეც)
-დღეს არავის ხვდები?
-არა. დღეიდანმხოლოდ შენ გეკუთვნი
  გაღიმებული სახე საძინებელში დარჩა ისეთი,როგორიც ბავშვობაში ჰქონდა და  ითვლიდა,ვარსკვლავებს,რომელიც არ იყო ცაზე. კიდევ განაჩენზე ფიქრობდა,განაჩენზე,რომელიც ყველას ადამიანს გამოუტანეს...