ნაწარმოები შეიცავს უცენზურო ფრაზებს

თუ თქვენ გინდათ ნახოთ მხოლოდ ეს ნაწარმოები, დააჭირეთ აქ

რა დავწერო? რა დავწერო? ან რატომ? ან როგორ?

ვუყურებ ცარიელ ფურცელს და წარმოვიდგენ რა არ წერია ფურცელზე. მაგალითად ჩემს ფურცელზე არ წერია როგორ დავწერო, არ წერია რა მოხდება ხვალ და არც ის რა მოხდება დღეს. ჩემს ფურცელზე არაფერი არ წერია საერთოდ. არც გენიოსობა და არც სირობა. თეთრი ჩანს. მკაფიოდ. თვალებით ვხვრეტ და ცეცხლს ვუკიდებ სითეთრეს. ვხედავ როგორ იწვის, ალდება. ცენტრიდან იწყებს შიშხინს, წვას თანდათან სიცარიელე ჩნდება და წრე ტრიალებს. შავდება გვერდები. ფერფლადქცეულ თეთრს ალი მაინც ედება. იწვის. კვამლი არ ჩანს ჩემს ფურცელზე. იმ სიცარიელიდან რაც ცეცხლმა დატოვა ჩანს ქვიშა და სანაპირო ერთი პალმის ხე და მეტი არაფერი. სიგარეტის კოლოფი, მარლბორო უნდა იყოს. ჩანს სიმღერა. და ნაკვალევი. მწყობრი, არეული ნაკვალევი ერთი ზომის და ერთი სიგრძის. გეგმაზომიერი. ფერმკრთალი სილურჯე სანაპიროს რომ დატყობია ცასაც გადაედო. ღრუბელი აქა იქ. და მთები შორს. კექსზე შაქრისპუდრმოყრილი ამოწვერილი მწვერვალებით.

მივყვები ნაკვალებს, მაგრამ მე არ ვარ მე. მე სხვა ვარ. ის სხვა ვინც არ ვარ. შევდივარ უღრანში. ჯუნგლებს ჰგავს. გველი მისრიალებს ხეზე. ჩამოკიდებული მაიმუნის კუდივით. უკნიდან კარები იხურება და ჩნდება გზა. ასფალტის. ისევ უკან შემოვბრუნდი და ჯუნგლები. ლიანებით ერთმანეთში გადახლართული, სეკვოია შუაში. ამოზიდული სამყაროს დასაწყისიდან დასალიერამდე. თვალით ავზომე სეკვოია ზედ სტრატოსფეროს დასაწყისთან მომჭრა თვალი ვარსკვლავმა. ისევ უკან მივიხედე და კვლავ გზა. ასფალტი და თეთრი ღერძულა ზოლი. მანქანა მოდის. ძველი ამერიკული, ბენზინით გაჟღენთილი, მუქი ლურჯი. კვალმი ასდის, და რაღაც ქვიშის სუნი იგრძნობა. გავდგა ფეხი უკან თუ დავბრუნდე უკან. ასფალტი თუ სეკვოია. გვერდით კვლავ გველი და მაიმუნი. სეკვოიამდე გზა იზრდება გზამდე მცირდება. გაჩერდა რეზინის შავი ბოლით. გაიღო კარი. ოღონდ ცალი. არავინ გადმოვიდა. ჩავსხედით მე და არავინ.

რადიო მავერიკის სიმღერას უკრავს. მეტს არაფერს. რა-დიო! მივდვიართ მე საჭესთან, არავინ გვერდით. ვესაუბრები არავის. ჩანს გზა და ღერძული თეთრი. ცაზე ჩამავალი მზე და ამომავალი მთვარე. ქვიშიანი გვერდები. ამტვერებული კვალი შავზოლიანი თვლების. წინ გზა დაღამდა. ცაზე ვარსკვლავი. კვლავ ფერსიცვალება. ცას ფერი არ აქვს. ცა იმას გაჩვენებს რასაც ხედავს. სარკეა. დიდი. მივდივარ ჩახვეული მავერიკის სიმღერით. მავერიკი, მავერიკი, მავერიკი. სოლო. რითმი, მავერიკი კივის. კვამლი მოდის. აჰა სიგარეტს როდის მოვუკიდე. ან საიდან. ა, სანაპირო. კვალი, ჯუნგლი, სეკვოია, გზა. არავინ. არ იწელება გზა. დრო იწელება. გზა გზაა, მუდამ მთავრდება იქ სადაც დაიწყო. წრეა გზა. გზაა წერ. არეულია წარწერა.

იეიი ეეე, იეი ეეეე ქამ ონ თუ მი. მღერის მავერიკი და არავინ. ქალაქი სახელად ნაშთი. რაღაცის ნაწილი გამოუსადეგარი მაგრამ საჭირო. ქალაქი ნაცრისფერი. ტყვიის სუნით. მყრალი სუნით. ხალხი ნიღბით. ერთი ნიღბით. განურჩევლად სქესის. უკონტრასტო, უგენდერო, უუფლებო. ნარევი. ქალაქი არც ისე დიდი და არც ისე პატარა. არა საშუალო. ოდნავ მეტი. ან ნაკლები გააჩნია საიდან შემოხვალ. გზა კვეთს. არა ჭრის. შუაზე, უსისხლოდ. ქირურგიული სიზუსტით, სკალპელის ჭრილით. ჩერდება მანქანა უკვე ჩემი. გადადის არავინ. მე არ გადავდივარ. არავინ მიცქერს და თვალებით მჭამს. ან მე მგონია რომ არავინს თვალები აქვს. არავინს არაფერი არ აქვს იქნებ, მაგრამ არავინ მიმზერს და მჭამს. მიმზერს არა მიყურებს, მხვრეტს. გამჭოლია მავერიკი.

ინსტინქტი თვითგადარჩენის, გავაღე კარები. გაქრა გზა და მანქანა. შენობა მაღალი. სართული ასი ან ას ოცდაერთი. მალული საწყისით. შევედი. რატომ? არავინ ხელს მკრავს. შესასვლელი თეთრი, მონაცრისფრო ხალიჩა, უფანტაზიო სურათები და კედლები ალესილი ბეტონით. პირაკრული ვირუსული ხალხით. ყველას განურჩევლად ნიღბისა შავი პორტფელი. სავსე საკუთარი პორტფოლიოთი. შავი ჩანთა, ნიღბიანი ხალხი, არავინ და მე. ვირუსი. მხუთავი გაზი. კიბეები. გავრბივართ. სად? არ ვიცი. წინ არავინ მიდის მე მივსდევ. ღრუბელი ჩანს. კი ღრუბელია. თეთრი. ლამაზი. იჟღინთება. წვიმს. იღება ახალი კარები რკინის კარები. თეატრი. სცენა. მტვერი. თეთრი ფარდა. აშვებული. ცხოვრება თამაშივით უშნო. უაბლოდისმენტოდ დაშვებული ფარდა და ამტვერებული  მახველებელი მტვერით. ხალხის ნაკადი. სულისშემხუთავი. ერთ სიტყვად. გამაყრუებელი სიჩუმე. მავერიკისებური დარტყმა ზურგში და კლდე წინ. გადავხტე თუ თეატრი. არავინ გდახტა. გადავხტი მეც.

ას ოცდაერთსართულიანი შენობის სახურავი. ჩიტის სასკინტი სიმაღლიდან დანახული სამყარო. რა ლამაზია ეს ჩათლახი. მაგრამ არავინ არაა კმაყოფილი. კვამლი ამოვარდა ჭერს დატანებული ფანჯრიდან. საკვამური გაივსო ჰაერით. ფერფლი ცვივა ასფალტზე და ღერძულა ხაზზე. მისტერიულად მღერის სადღაც არაჰარმონიული გარმონი. ეს არ გავს სექსტეტს. ეს ცუდი სექსია. არაამბიციური. სახურავიდან მზე აღმოსავლეთისკენ გაიქაჩა და ისე ჩაიხადა მთვარემ ვერც შენიშნა. არ დაღამდა. ან აქ არ დაღამდა. და სხვაგან ალბათ. გაუგებარია. ის კი არა სადღაც მავერიკს ეწირებიან. მავერიკს რომელიც გიხმობს.
დავეშვი კიბით და აღმოვჩნდი ლიფტში. ღილაკი აერთი სულ ქვევით ქვევით. ავედი ქვემოთ. არავინ გვერდით მიდგას. ავედი და გაქრა ასოცი სართული. ვხედავ მიცოცავს უნიღბო დარჩენილ ერთ სართულზე. გავედი ფეხით. დამისველდა. ღრუბელზე ვდგევარ. ან ვდგავარ. არ ვწევარ მთავარია. ღრუბელი არ იძვრის. არავინ უბერავს და მაინც არ იძვრის. ქარი ამოვარდა. სიო არა, არც ნიავი. ქარი. ხელს რომ შეახებ ისეთი. ამოვარდა და ჰააქროლა ჩემი ღრუბელი. სხივმა თვალი მომჭრა.

ავტოსტრადა არეული. ბოლო გაჩერება ყოფილა. ყველა აქეთ მოიჩქარის. თავისი შავი საქმეებისთვის. არავინაც აქაა. არ მტოვებს. დამტოვოს! თავი მტკივა. ვერ ვხედავ. სხივი ცუდად მოქმედებს. გამწვანდა ლურჯიც. გამწარდა მუნჯიც. აციმციმდა შუქნიშანი და გახსნა სვეტამ ფორი. მიადგა ვიღაც მუტრუკი და ამოუვსო სვეტას ფორი. იმ ღამეს იშოვიდა შუქის ფულს სვეტა. ავტოსტრადა ვერ გადავკვეთე სწრაფია მოძრაობა ამ დროს. ან მე საიდან ვიცი რა დროა ან აქ ამ დროს სრულიად უცნობ ადგილას რატომაა ასეთი მოძრაობა. ავყევი საწინააღმდეგო მხარეს. ავყევით. მეშლება. არავინ. ზუილი, ზუზუნი, რუზრუზი. მავერიკი.

ყვირილი, მუხრუჭი, გაქცევა. წაქცევა. სიბნელე. მე არა ის სხვა იყო. ვერ მივედი. არ მივუსწარი. უკვე გვიანია. არავითარი რეაქცია. ასე ოცდაერთი წლის იქნებოდა. ალბათ. არ ვიცი. ისევ საწინააღმდეგო მხარე. უკან მოვიხედე მდინარე. წყნარი. საფიქრი. უნდა გადავსერო ეს ორღერძი ავტოსტრადა. არა ჰორიზონტალურად არამედ შვეულად უნდა გადავსეროთ გესმის არავინ. შენ! ხო შენ. გადავსერო უნდა. ამ დროს გადავსერე. მდინარე თბილი, არა წყლისფერი. სავსე. უხვი. მათრობელი. მკრთალი. წვეთ წვეთ მუქდება. ჯერ ვარდისფერია. ბაცი. გამსკდარი ბროწეულისფერი, შინდისფერში გარდამავალი და ჩაწითელბული შავი ვარდივით შესქელებული. ფეხებით შევედით მე და არავინ მდინარეში. არა ჰორიზონტალურად არამედ შვეულად. რაც მეტად შედიხარ მით მეტად იძირები. გულამდე ამოვიდა და გააჩერა. ძალიან თბილი და ბლანტია მდინარე. ყელი. დაიფარა. შეიღება. დაიფარფლა. ფარდა თეთრი არ ეშვება. სხივი თვალს მჭრის. მაინც საწინააღმდეგო მხარეს მივდივარ. ცხვირი ამევსო მდინარით და უჰაერობით. თვალები, ლურჯი ჩემი გამუქდა. გაშავდა. ჰაერი არსადაა. არავინ არსადაა. მე არასადა ვარ.

დამწვრის სუნი წვდება ჩემს ნესტოებს. ქაღალდისებრი. აი ისეთი ალს რომ აიდენს და შუაგულს გააცარიელებს. გული დამწვრობის რომელიღაც საფეხურით. ორი ნაკვალევით. წრიპინი. ჩემს გვერდით არავინ.

დიალოგი:

-        გადარჩება?
-        გადარჩა!

მე სანაპიროზე ვარ! მავერიკი!