მე ზღვის ფსკერზეც კი ვგრძნობ მზის შიშველ ტანს ხეებს სხეულში აჟრიალებთ,როცა ხედავენ ვარდს ეკლიანებს, მათ ნელი სიო ეალერსებათ ბამბისებრ გულზე და ყვრიმალებზე. ქვევით ქალაქი მიაგავს მეძავს ათასჯერრ ტკეპნილს არ გამშრალ მიწას, ხელის გულები ,რომ დარჩა ძველი ფეხები შორი ,როგორც ხიდები ფიქრები მშრალი - აბრები ,ნაგვები,საკვები ,კატები,ძაღლები შორია ზეცა და მიწაში ვლაგდებით.
